Burgbachwasserfall

Lekker binnendoor en shoppen.

Sommige dachten dat we vandaag al thuis kwamen, maar niets is minder waar. We zijn vertrokken in Fahl maar slapen vanavond nog in Landstuhl. Heerlijk genoten van de laatste zonnestraaltjes op weg naar huis. De laatste wandeling van de vakantie bij de Burgbachwasserfall, om daarna via Frankrijk weer in Duitsland te gaan slapen.

De dag begon zoals elke andere. Eerst even ontbijten, maar daarna moesten we helaas ons boeltje weer bij elkaar pakken. Auto krabben, navigatie instellen en goede dag wensen aan Doris, nadat ze mijn creditcard natuurlijk even had leeg getrokken. Via de Feldbergpass richting Titisee, want we gingen er een toeristisch ritje van maken.

Echter stonden we net na Titisee al in de file. Veel ambulances en een trauma helikopter. Toen we eenmaal konden passeren zagen wij niets wat er op moest duiden dat het een heftig ongeluk was.

Eén Europa

We reden verder lekker binnendoor naar Triberg waar we de tank nog maar eens vol gooide. 1,31 Euro is gewoon 40 cent per liter goedkoper dan in Nederland. Eigenlijk niet normaal, wat een verschil. Nee Nederland we doen het daar helemaal prima. We roken niet meer, waardoor we langer moeten werken, want we we worden allemaal ouder. De accijnzen knallen we flink omhoog, want iemand zal de staatskas toch moeten spekken. Conclusie: roken, benzine en noem het maar op worden alleen maar duurder en duurder, terwijl andere landen zoals Duitsland niet meedoen. Ook in Frankrijk zitten de gele hesjes nog steeds te protesteren, omdat ze moeten werken tot 62? En het Milieu dan. In Nederland wil men de houtkachels verbieden. Nou in het zwarte woud ziet het dal blauw van de damp die de gezellige houtkachels uitstoten. Eén Europa!!! Natuurlijk.

Burgbachwasserfall

Weer zat gebrald. Onze rit met de niet zo zuinige oude Ford ging verder over L97 naar het noorden. Via het noordelijke deel van het zwarte woud kwamen we aan bij Bad Rippoldsau. Hier liepen we onze laatste wandeling in de sneeuw naar de mooie Burgbachwasserfall. Vanaf de parkeerplaats een kleine 3 kilometer op en neer. De Burgbachwasserfall heeft een val van 15 meter en heeft een totale hoogte van 32 meter, waardoor het een van de hoogste vrij vallende watervallen in Duitsland is. Na deze korte wandeling zijn we verder gereden via de Hochschwarzwald strasse en via Frankrijk en door het Regionaal natuurpark Vosges du Nord naar Zweibrücken. Onze standaard outlet stop op de terugweg naar Nederland. Het was rond 17:00 toen we bij Hotel Olmuhle aankwamen.

Landstuhl

Ons laatste hotel in Landstuhl. Het is een sjeik hotel. We hebben een extra dag geboekt om nog even onze vakantie te verlengen. We hebben heerlijk gegeten en liggen nu weer lekker uit te rusten op onze grote kamer met inloopkast. Morgen nog een kleine 4 uur naar huis.

todtnauer wasserfalle

“Kei kapot”, op de laatste dag.

Met de bus zijn we naar Todtnauberg gegaan om vandaar uit helemaal terug te lopen naar het hotel. Het werd weer een pittige wandeldag. Ik spreek vanuit mezelf, maar “Ik ben kei kapot”. Nu zitten we aan een heerlijk goud gele rakker en zodadelijk mogen we weer aanschuiven voor het mistery diner.

Niet veel anders dan de andere dagen vanmorgen. Om half negen de wekker en ontbijten. Maar wat daarna? We hebben nog zoveel opties als het gaat om natuur te bekijken hier in het zwarte woud. Maar de laatste keuze is het uiteindelijk geworden. Ik wilde eigenlijk van het hotel naar de Todnauer Wasserfähle lopen en dan terug met de bus. Karin die vond andersom beter. Dus om half elf met de bus mee richting Todtnau.

Het is wel mooi om te zien dat je de bus al 5 minuten voordat hij bij ons is ziet aankomen. Je ziet hem vanaf de top van de Feldbergpas langzaam naar beneden komen. Het was even uitdokteren hoe het werkte met de Hoch Schwarzwald kaart, maar alleen laten zien was al genoeg. Hop in de bus en mee. Duw ik Todtnau op de stop knop van de bus, stopt ie meteen bij de Aral. Waarom dan? “Sorry voor het ongemak, maar ik moet even tanken”, zij de chauffeur. Ok dan, dat duurt wel even. En eigenlijk maakt het ook niets uit, want we moesten toch nog 45 minuten wachten op de bus naar Todtnauberg.

Uiteindelijk op het busstation heerlijk op een bankje gezeten in het zonnetje. Karin heeft het eerste boek uitgelezen en ik heb het bussysteem van het zwarte woud eens bestudeerd. Blijkt dat we met deze kaarten helemaal naar Basel kunnen.

Na 45 minuten kwam dan eindelijk de tweede bus die ons de berg omhoog reed naar de top van de Todtnauer waterval. Vanaf hier begon onze wandeling terug naar het hotel.

Het eerste stuk naar beneden was nogal een dingetje. Overal ijs en spiegelglad. Vooral als we de waterval moesten passeren. Maar ook heel mooi met al het ijs wat er aan de bruggen hing. Ijspegels en klompen ijs. Daarna was het stijl naar beneden de berg rond om weer in het Dal van de Feldberg te komen. Het ging hier en daar super steil en met de vele stenen en takken onder de sneeuw moesten we goed uitkijken. Diverse slippartijen verder kwamen we dan aan bij de eerste en enig gevonden geocache van vandaag. Een heerlijk bankje in het zonnetje met mooi uitzicht over Todtnau. Het duurde even maar ook deze is weer gevonden. De jas kon uit en ik liep zelfs in mijn T-shirt. Dit was prima te doen al heb ik later mijn fleece er toch maar weer overheen gegooit.

Op de terugweg hadden we nog wat meer caches op het programma. Maar de puf om deze 4 en 5 sters klim caches te doen is er niet meer na de afdaling van vanmorgen. We hebben nog wel even gekeken, maar hebben uiteindelijk besloten om zo snel mogelijk terug te wandelen naar het hotel. Dat bracht een super steile afdaling met zich mee. Niet zo erg, maar daarna was het tot aan het hotel bergje op.

Nog 2 kilometer en nog 1 kilometer, wat duurde het lang vandaag. Met als toppunt nog een heerlijke klim naar boven als je het hotel ziet liggen. Kei kapot kwamen we aan bij het hotel. Gaar waren we. Nog even lekker uitgerust op het bankje voor de ingang in het stralende zonnetje.

De laatste 4 trappen omhoog naar onze kamer deden zeer. Maar oh wat is een biertje dan lekker en de douche die na 10 minuten gloeiend heet wordt ook. Tijd om dadelijk weer naar het mystery diner te gaan. Daarna weer vroeg onder de wol, want we zijn “Kei Kapot”.

Morgen rijden we wat noordelijker, maar we gaan nog niet naar huis. Een extra overnachting in Landstuhl. Kunnen we morgen nog even lekker rustig aan en binnendoor noordelijker rijden door het zwarte woud.

Lohtenbachklamm

Lohtenbachklamm en Wutachschlucht

Wat is het zwarte woud toch mooi. Vandaag een stevige wandeling door de Lohtenbachklamm en een stuk Wutachschlucht. Bijna 12 kilometer heuvel op en heuvel af. Ook al worden deze wandelingen niet aanbevolen als er sneeuw ligt we hebben het er toch op gewaagd en we hebben er beide geen spijt van. Alleen de spieren die hebben het even gehad.

De morgen begon weer met snel uit het raam kijken. Een strak blauw lucht keek ons tegemoet, met het zonnetje nog achter de berg. We konden dus blij richting ontbijt. We waren wat aan de late kant vanmorgen. Raar als je bedenkt dat we om 21:00 al omvielen van de stevige wandeling van gisteren. Nog even op het internet om te zien wat ze op de Feldberg van plan waren. Er gingen jawel 4 liften open. Toch maar niet skiën dachten we en na het verlate ontbijt was het met de auto richting Bonndorf.

De wandelschoenen weer strak aangetrokken en wat geocaches in de GPS. Na 45 minuten rijden stond onze auto op de parkeerplaats van de Lohtenbachklamm. De weg oversteken en steil verdwenen we de Kloof in. Echt vanaf minuut één was het prachtig. Zeker met de sneeuw en ijspegels die alles nog wat mooier maakten. Het enige nadeel is dat het nogal steil naar beneden ging. Maar dat is zorg voor later.

Lohtenbachklamm

Over de eerste 3 kilometer hebben we volgens mij bijna 2 uur gewandeld. Achter elke bocht is het weer prachtig en overal moet een foto van gemaakt worden. De eerste geocache hebben we niet kunnen vinden, maar door deze geocache kwamen we wel in de kloof uit. Na twee uur struinen kwamen helaas aan het eind van deze kloof. Tijd om door te steken naar de Wutachschlucht. Een wilde rivier waarvan we vorig jaar ook al een stuk hebben gelopen iets verderop.

Wutachschlucht

De Wutachwandeling was best pittig. Vele klimmetjes en hier en door door het water. Op een gegeven moment zag Karin een dood beest hangen op een stukje waar we via stenen door het water moesten. Bleek een dode geit te zijn die er al een tijdje hing. Een best wel smerig gezicht. Doel van de wandeling waren de twee geocaches op de route.

Aangekomen bij de eerste was het flink zoeken. Uiteindelijk bracht het internet in dit stukje niemandsland uitkomst en vonden we de cache op meer dan 20 meter van de aangegeven coördinaat. Zelf met spoiler foto’s was het bijna niet te doen.

Nog een goede 600 meter verder lag er nog één. Lekker steil omhoog, maar daar aangekomen kwam de fotocamera weer voor langere tijd uit de zak. Een mos waterval, die een prachtig gordijn van water liet vallen op de stenen van het pad. Hier hebben we even op staan drogen. Het zweet liep namelijk al overal. Mijn shirt was redelijk nat en als je de jas open ritste dan kwam de damp eruit. Na de vondst van de tweede geocache was het weer 6 kilometer terug. Heuvel op en heuvel af.

We hadden er een flink tempo in. Nog meer zweet wekte dat op, maar dat mocht de pret niet drukken. In een uur stonden we kletsnat bezweet weer bij de auto. Nog wel een paar mooie dingen gezien, zoals de zon die laag de Lothenbachklamm in scheen. Tijd om de auto te starten de navi in te stellen op het hotel en weer terug te rijden.

Bij aankomst rolde we bijna uit de auto. De spieren waren stijf en stram en deden al flink pijn. Lekker douchen, een biertje en eten. En wat een heerlijk diner hebben we gehad. Een heerlijk pannetje met vlees, kaas, uiten, spek en Spätzle (het Duitse antwoord op pasta).

Nu uitbuiken op de kamer en waarschijnlijk weer vroeg onder de wol.

Ursee

Wat is het toch lekker als de zon schijnt

Het heeft de hele nacht gesneeuwd en ik denk dat er zo’n 15 centimeter is gevallen. Wat is het dan heerlijk als je ‘s morgens de gordijnen open doet en dat dan de zon schijnt en de hemel blauw ziet.

Skiën kunnen we nog niet, want de liften bleven vandaag nog gewoon dicht. Ook al denken sommige Nederlanders hier in het hotel dat het wel zo is. Lekker laten gaan dachten wij.

Na het ontbijt hebben we onze spullen weer bij elkaar geraapt. Tijd om een Geocache ronde te gaan doen om de Ursee. Maar eerst moesten we de auto uitgraven. Deze was netjes onder 15 centimeter sneeuw verdwenen. Na een half uurtje was de witte sneeuwpop weer blauw en het leek weer op een auto. Op de parkeerplaats werd ik nog aangesproken door één of andere hotel vertegenwoordiger. Hij had voor deze reislustige nog wel een boek in de aanbieding. Geheel gratis en voor niets. OK wie weet wat we daar nog aan hebben in de toekomst. Nu was het eerst op richting Lenzkirch.

Onderweg zijn we eerst nog even gestopt om de blikjes in te leveren bij de Lidl. 25 cent statiegeld per stuk krijg je hier. Een paar blikjes cola en een fles water mee voor onderweg en door naar het startpunt van de tour.

Het was even zoeken waar de parkeerplaats was voor de geotour, want alles was wit en we reden er dus ook finaal voorbij. Even keren op de smalle weg en parkeren net niet in de sneeuw. De geotour bestond uit 19 caches en ze waren heel leuk verstopt. Helaas konden we sommige niet vinden, door de dikke pak sneeuw. We hadden weer prachtige uitzichten en het lopen in de sneeuw is altijd al leuk.

Na 10 kilometer stonden we weer bij de auto. Met een goed gevoel terug naar het hotel. Op de terugweg zagen we voor het eerst de hele Feldberg in de zon liggen. Iets wat we de afgelopen dagen niet gezien hebben. Ook op de terugweg waren alle liften nog gesloten.

Terug in het hotel even wat drinken, douchen en even later konden we weer aanschuiven aan het diner.

Een lekkere Zigeunerschnitzel later liggen we nu weer uit te buiken op onze kamer. De Nederlanders waren naar één of ander beginnersbultje geweest waar de lift van open was. Daar pas ik voor. Dan maar niet skiën. Als het zo’n mooi weer is vermaken we ons wel.

Todtnauer Hütte

Bijna Geannuleerd

Vannacht ging het voor de derde nacht achtereen flink tekeer. Karin heeft weer slecht geslapen en ik heb mijn oordoppen maar eens bij gepakt. Weer een flinke storm die gepaard ging met heel veel regen. We waren beide vroeg wakker en we hadden het er over om de spullen te pakken en naar huis te gaan. Om weer een hele dag binnen te zitten, daar hadden we geen zin in. Echter toen we de gordijnen open deden keken we in een klein winterwonderland. Het sneeuwde een beetje en in het dal zagen we voor het eerst een klein stukje blauwe lucht. Ook vroor het en hebben we hopelijk afscheid genomen van de herfst.

We zaten dus vroeg aan het ontbijt. Lekker rustig ons bakkie koffie te drinken. Even op de buienrader gekeken en deze gaf voor vandaag nog meer sneeuw aan. Terug op de kamer hebben we de wandelspulletjes maar eens aangetrokken. Rugzak op en GPS aan. Tijd om eens een stukje te gaan wandelen.

Vorig jaar hebben we een Geocache hier vlak bij het hotel niet kunnen vinden. Tijd om nog eens naar die mooie Fahler waterval te lopen en te kijken of we hem nu kunnen vinden. Onderweg viel er soms een klein beetje sneeuw en liet zelfs de zon zich soms even zien.

Bij de waterval aangekomen trok ik de Geocache meteen uit de eerste de beste boomstronk. Deze heeft er vorig jaar echt niet gelegen, want ik weet nog dat ik deze stronk toen helemaal doorzocht heb. Maar de 1500ste geocache is in de pocket.

De waterval was echt enorm. Door al het smeltwater viel er zelfs water over de trap. Daar moesten we even snel doorheen en verder omhoog. Boven aangekomen twijfelde even om wat nu te doen. We zijn doorgelopen omhoog richting de Todtnauer hütte. Het was weer even wennen na al die dagen niets doen en de conditie die echt flink is afgenomen de laatste maanden.

Onderweg begon het steeds harder te sneeuwen en we hebben twee keer aan teruggaan gedacht. Een stukje afsnijden dwars door het bos gaf ons weer wat verse energie. Na 6 kilometer klimmen stonden we dan bij de Todtnauer hütte.  We zochten een plekje uit de wind en die vonden we bij de Laurentiuskapelle die bovenop de berg stond. In deze beschutting konden we even uitrusten alvorens we aan de 6 kilometer terug konden gaan beginnen. Vanaf hier hadden we af en toe uitzicht op de Feldberger Turm, maar deze liet zich meer niet zien dan wel, door de laaghangende bewolking.

Terug naar beneden ging een stuk makkelijker dan omhoog. Bij de waterval aangekomen zag het er eens een stuk anders uit. Nu lagen de paden er volledig wit bij en moesten we goed uitkijken om niet uit te glijden. Maar ook dit heeft zo zijn charmes. Vanaf de waterval het dal inkijkend was het nu weer super grijs. Niet van de regen dit keer maar van alle sneeuw.

Bij het hotel aangekomen was het uitkloppen en onze kleding drogen. We hebben de jassen maar boven de verwarming opgehangen met een stukje touw, want de kleerhangers zitten vast in de kast. Daarna was het tijd voor de sportdrank. Een half litertje Krombacher van de Lidl en aansluitend een warme douche.

Na het middag dutje was het weer tijd om ons favorieten restaurant aan te schuiven. Soep met pannenkoek reepjes. Karin een forel met kop etc. en ik mocht de laatste stukjes kalf schnitzel opmaken. Als toetje hadden we de over smerige Knöde. Dus nog even wegspoelen met een lekker biertje.

Nu uitbuiken op onze kamer en naaien…. Karin heeft kapotte handschoenen :-).

ps. Het duimen van jullie allemaal heeft geholpen. Jawel morgen wordt er zonneschijn verwacht.

Marklin World Titisee

Stürm en nog meer regen

Om half negen ging de wekker. Wat een nacht weer. Een heftige storm heeft vannacht ons best wel een keertje of wat wakker gemaakt. Karin heeft tot 4 uur geen oog dicht gedaan. Maar vanmorgen was de wind in ieder geval al een stuk minder. Jammer dat de regen onafgebroken bleef vallen.

Vanaf het balkonnetje uitkijkend naar het beekje achter ons hotel moeten we nu toch echt concluderen dat het een BEEK is geworden. Overal zien we watervallen naar beneden denderen en de beek loopt hier en daar uit de oevers. Het grasveld aan de andere kant wordt nu als extra beekje door al het water gebruikt.

Op naar het ontbijt. De hele ontbijtzaal zat alweer vol alvorens wij binnenkwamen. Ik weet niet waarom die mensen allemaal al zo vroeg ontbijten, want wat wil je in hemelsnaam gaan ondernemen? Uiteindelijk was er nog één leeg tafeltje. Niet gedekt en ook geen personeel om ons te bedienen. Een bakske koffie zou toch wel lekker zijn. Uiteindelijk de manager maar eens opgezocht om te vragen of we misschien een bakske konden krijgen. Natuurlijk Herr Schattefor. Kein probleem. Nog even de laatste broodjes gepakt, want meer waren er niet meer en werden ook niet meer aangevuld. Precies op tijd dus. Uiteindelijk weer een heerlijk ontbijtje.

Tijd om op ons gemak richting Titisee te gaan. Snel de spullen in de auto en de ruitenwisser op standje “turbo”. Op het gemakje de Feldbergpas omhoog, om daarna weer af te dalen via Bärental richting Titisee. In Titisee 3 keer het dorp rondgereden, want we dachten dicht bij het stadscentrum te kunnen parkeren. Helaas allemaal éénrichtingswegen en voor dat we het wisten stonden we weer buiten het dorp en moesten we een flink stuk omrijden om er weer in te komen. Toch een plekje gevonden bij het station. De paraplu open en richting centrum.

Jammer dat alle winkels nog dicht waren of pas na 12 uur open gingen. Koud en nat van de regen zijn we toen maar een café binnengewandeld. Eiscafe Carola am See. Daar een warme chocolademelk met slagroom besteld en op ons gemak daar even zitten opwarmen.

Het was 12 uur, tijd om het hoogtepunt van de dag te gaan beleven. Jawel het Marklin treintjes museum. Moet zeggen dat het best nog wel gaaf opgezet was. Rustig aan hebben we er toch anderhalf uur rondgehangen. Na het museum zijn we nog even langs een paar souvenirswinkels gewandeld om de over aanwezige cuckoos klokken te bekijken. We hebben er zelfs één gekocht.

Terug bij de auto hebben we netjes betaald voor het parkeren. Jammer is dan wel dat de slagboom gewoon open stond en we het dus ook eigenlijk gratis hadden kunnen doen.

Op naar de Lidl in Bärental. Daar hebben we snaai voor vanavond gekocht. Het restaurant is zoals ook vorig jaar op maandag gesloten, dus vanavond hebben we snaai.

Vanaf Bärental zijn we via de Schluchtsee en Menzenschwand naar Todtnau gereden. Ik denk als het niet regent dat het hier prachtig is. Nu zagen we overal de wateroverlast die er nu al is. We kwamen zelfs de brandweer tegen die een weg had afgezet. Onze route naar Todtnau was gelukkig gewoon te volgen.

Om half vier waren we terug in het hotel. Het is nog steeds niet weggedreven. Vannacht krijgen we een temperatuur daling en gaat het sneeuwen. Ben benieuwd wat dat weer voor gevaarlijke situaties gaat opleveren.

Tijd om de Superbowl te downloaden en straks op mijn gemak eens te gaan bekijken.

Stürmische Schwarzwald

Al 48 uur regen!

2 februari 2020 – Ja hoe moeten we de dag van vandaag beschrijven? We hebben niets gedaan, want het is geen minuut droog geweest. Het bleef maar gieten in het zwarte woud. Sinds ons vertrek uit Nederland hebben we al 48 uur regen gehad. De auto is nu wel weer schoon, maar helaas blijft het nog eens 24 uur regenen.

We zijn rond 9:15u opgestaan, nadat we gisteren al vroeg in ons bed lagen. De rit op de Duitse autobahn was best vermoeiend geweest, door de niet ophoudende regen. Toen we aangekleed waren zijn we naar de ontbijtzaal gegaan waar we op ons gemak weer een heerlijk ontbijtje hebben genuttigd. Na het ontbijt heb ik de twee Hoch Schwarzwald kaarten opgehaald. Moeten nog wel 20 euro statiegeld betalen, maar dat doen we later nog wel. Ik heb nu geen cash op zak.

Na het ontbijt hebben we het hotel vandaag niet verlaten. De zondag is hier nog echt een rustdag. Alles is zo’n beetje gesloten en valt er weinig te ondernemen. Wandelen in dit weer is er ook niet bij, dus maar een beetje lezen en op de laptop “Wie is de Mol” gekeken. Nog wat lezen en Youtube kijken. Wat plannen gemaakt voor morgen, want morgen wordt het nog slechter. Nog meer regen! Ik kan het me al bijna niet voorstellen. Het beekje wat vorig jaar hier bij het hotel zo rustig kabbelend was, is dit jaar een wild water baan van al dat smeltwater.

In ieder geval gaat er deze week niet meer geskied worden. De sneeuw is als sneeuw voor de zon verdwenen, door al die regen. Was het begin vorige week nog prachtig, nu zie je het gras er overal doorheen komen en de lagere pistes zijn al helemaal geel/groen gras. Moeten nu al concluderen dat we een verkeerde week hebben uitgekozen.

Rond 17:45u zijn we maar eens naar het restaurant gegaan. Eens kijken wat we vanavond weer voorgeschoteld kregen. Natuurlijk een grosse bier en weer een heerlijk 3 gangen menu. Ook oma was weer van de partij. We dachten gisteren nog even dat ze er niet meer was, maar vanavond liep ze weer rond en ging weer overal een kort praatje maken.

Terug op de kamer hebben we op de laptop nog even naar Ares gekeken. Een Netflix serie die Karin graag wilde zien. Na 3 afleveringen was het wel weer genoeg. Tijd om de relaxte zondag maar af te sluiten. Tandjes poetsen en naar bed.