Kooiplaats Ameland

De laatste dag op Ameland

De laatste dag op Ameland. Jammer dat het regende en volgens de buienradar voorlopig ook niet zou ophouden. Eerst maar weer eens het ontbijt gaan samenstellen in de kantine. Niet anders dan gisteren, dus 2 Duitse broodjes en een croissant. Lekker op ons gemak gedaan, waarna we onze spulletjes weer bij elkaar hadden gezocht. Tijd om het hotel weer te verlaten. Rond 10:45u. checkte we uit.

De Kooiplaats

De boot vertrok pas om 13:00u en we moesten ons dus tot die tijd vermaken. We zijn naar de kooiplaats gereden aan de oostkant van het eiland. De kooiplaats en Eendenkoooi zijn een Nederlandse uitvinding. Meer informatie kun je via de link lezen. De regenjas en regenbroek maar aan, want het weer was nog steeds niet geweldig. We hadden eigenlijk een multicache uitgezocht, maar na 3 coördinaten hebben we er maar vanaf gezien en hebben een korter rondje gewandeld. Karin ingepakt in een poncho, hebben we toch nog genoten van dit prachtig stukje natuur, met heel veel diverse vogels.

Nog één Geocache

Nadat we terug bij de auto waren zijn we naar Buren en Nes gereden. Bij natuurcentrum Ameland hebben we nog een hele mooie cache gedaan. Dit was een TB hotel.

De Boot

Daarna zijn we naar de veerboot gereden. Pas toen we diverse mensen naar het autopass kantoor zagen lopen hebben we er onze reservering maar eens bij gepakt. OK daar moeten we onze QR code laten scannen. Hop naar binnen en een vriendelijke dame achter een glazen plaat verstopt scande de QR code vanaf een flinke afstand. Ondertussen schoof ze een geel stukje papier naar me toe onder het glas door. “Leg die maar op uw dashboard mijnheer”.

Na een half uurtje wachten zagen we de veerboot aanmeren, waarna de auto’s, fietsers en vrachtwagens eraf reden, alvorens wij erop konden. De boot zat helemaal vol. Er werd flink gepast en gemeten en er werden zelfs auto’s dwars op de rest gezet om er iedereen op te krijgen. Nu moesten we een uur in de auto wachten, want door de corona drong men erop aan om in de auto te blijven.

Naar Huis

Toen we eenmaal de boot af waren was het in een file richting de snelweg. Dit duurde nog wel even, want vanaf Holwerd is de dichtstbijzijnde snelweg pas bij Leeuwarden te vinden. In verband met de tijd hebben we de multicache bij Sloten maar geannuleerd en zijn we via de Flevopolder door gereden naar Leusden om daar nog even een hele leuke cache op te pikken. Eéntje waar we onze team naam moesten rijgen. Moeilijk als er geen I,N aanwezig zijn. Uiteindelijk toch gelukt en het laatste stuk naar Waalwijk heeft Karin gereden. Met onderweg… Jawel een file bij het UMC.

Vuurtoren Ameland

Na regen komt zonneschijn

Om kwart over acht ging de wekker. Eerst even een lekkere Nespresso koffie uit ons eigen apparaat. Deze had Karin nog op het laatst ingepakt. Het tikkende geluid van de regen op de raam was minder leuk. Hopen maar dat vandaag al na regen de zonneschijn komt. Maar met een bakkie koffie en het tikkende geluid van de regen is het lekker wakker worden. Maar ook weer niet te lang, want we moesten om kwart voor negen langs het buffet. Even snel wat aanschieten en snel een kammetje door het corona kapsel. Dat doen we later nog wel een keertje beter.

Ontbijtje halen.

In de lobby aangekomen konden we door naar de eetzaal. Helemaal alleen mochten we op ons gemak het dienblad vullen. Dat is handig, want dan kunnen we ook meteen meenemen voor de lunch. Een paar Duitse harde broodjes en een croissant voor mij. Een paar plakjes ham en oude kaar. Een bakje koffie en jus de Orange. Voor mij een prima ontbijt. Na het ontbijt konden we de dienbladen weer op de gang positioneren.

Eiland verkenning deel 1

Tijd voor actie. De auto in en enkele kilometers rijden naar de vuurtoren. Hier begon een leuke multi geocache over de westkant van het eiland. Maar eerst even de vuurtoren bekijken. Wat een apart ding is het eigenlijk en heeft de bijnaam de schemerlamp. Op naar waypoint 1 bij een boom en de wandeling vervolgen. Bij WP2 aangekomen begon het te regenen en bij WP3 liet al langzaam het water door mijn broek naar beneden. We hebben toen maar besloten om via het strand terug te lopen naar de auto. Als een paar natte dweilen liepen we een half uur later het hotel weer binnen. Hup uit die kleren en nu echte kleren aan die tegen wat water kunnen.

En nog een keer.

Meteen maar even de lunch genoten en ook hier komt na regen zonneschijn. Dus de regen was weg en het weer klaarde op. Terug naar de vuurtoren voor poging twee. Dit ging veel beter al liepen we na een projectie bij WP7 vast. We konden niets vinden en na een kleine 20 minuten hebben we een WhatsApp gestuurd naar de maker van de route. Deze reageerde redelijk snel, maar voordat hij ons kon helpen hadden we dan toch het volgende coördinaat gevonden. Onderweg hebben we nog 2 andere Geocaches gedaan. De bunker en het kabouterbos, die beide langs het fietspad lagen. Na een paar uur slenteren over strand, door de bossen en door de duinen stonden we uiteindelijk met de cache in handen. Weer een mooie tocht over Ameland.

Vanavond lekker lui.

Terug bij het hotel waren we lekker moe. Nog even doorgeven hoe laat en wat we wilde eten en daarna lekker luieren op de kamer. Een dutje doen en lekker TV kijken. Om zes uur was het weer eten halen en op de kamer op eten. Daarna duurde het niet lang meer alvorens we weer neerplofte op het bed.

Veerboot Oerd Ameland

Sneeuw op komst

Een weekendje naar Ameland staat dit weekend op het programma. Weer iets geboekt waarna de regering besluit om de lockdown verder te verzwaren. Toch hebben we besloten om te gaan. Even er uit. Vroeg op pad, want er is sneeuw op komst. Ik wilde dus om half negen in de auto zitten, want met de verwachtte sneeuw vanuit het westen, wist je niet hoe het op de weg zou worden. 2 tot 5 centimeter kon er volgens het KNMI vallen. Ik had dus tegen Karin gezegd dat ik op 8 uur wilde vertrekken. Conclusie was dus dat we precies om half negen richting benzinepomp reden. Nog even de wagen afvullen met brandstof en via ‘s-Hertogenbosch, Utrecht, Almere, richting Drachten.

Net onder Drachten had ik 2 geocaches uitgezocht. Een geheimzinnige 5×5 geocache. Aangezien dat we na 1900 geocaches nog steeds geen 5×5 cache hebben kunnen loggen, blijf ik daarop zoeken. Nu is het heel apart dat mede cachers die alleen maar makkelijke caches vinden ineens deze 5×5 cache hebben kunnen loggen. Ter plaatsen begrepen we snel dat het eigenlijk een half x half sters cache was. Een van hout gemaakte boom met daarop playmobile poppetjes, met daarachter een logrol. Dus enkele seconde later hadden wij een 5×5 sters geocache gelogd. Jippie…. Natuurlijk kan dit eigenlijk niet, want tweeënhalve week wandelen naar Mount Everest was een 4,5 sters moeilijkheid?

Niet ver van deze cache zijn we een multi gaan lopen. Hier hadden hout kunstenaars een beeldenroute op landgoed Olterterp gemaakt, waarbij verschillende personages in bomen zijn uitgewerkt. Het waren veertien personages uit Friese volksverhalen. Het begin van de route was nogal modderig. Na enkele honderden meters ploeteren door de modder werd het pad beter. Dit kwam waarschijnlijk omdat het in Friesland een stukje kouder is geweest dan in Brabant. Er stond namelijk ook nog ijs op het vijvertje en hier en daar zag het nog wit. De beelden stonden nogal dicht bij elkaar en soms moesten we goed pijlen of we wel bij het juiste beeld stonden. Na een leuke wandeling met diverse leuke stukjes natuur, stonden we op de parkeerplaats met de geocache verstopt in een vogelhuisje in ons hand. Het logboek tekenen en een woodie achtergelaten. Nu was het andere schoenen aan en verder richting boot.

Karin had trek gekregen van de wandeling. Op zoek naar een grote M drive inn, sloeg ik de doorgaande weg in richting Drachten. En jawel meteen een Mcdonalds gevonden. Even door de Mcdrive een mckroket besteld. homhomhom richting Holwerd.

We waren wat vroeg in Holwerd, waar we om half twee moesten verzamelen om met de boot van twee uur mee te mogen. Even rechtdoor het dorpje Holwerd in. Met de auto door de kleine pittoreske straatjes. Op zoek naar nog een cache. Echter wilde Googlemaps niet echt meewerken en na een paar keer dwalen de auto maar bij de plaatselijke buurtsuper neergezet. Niet achter de Coop, maar achter de Doopsgezinde kerk of vermaning moesten we in een labyrint de cache vinden. Ook deze is omgezet naar een smiley, waarna Karin nog even door het labyrint wandelde.

Terug bij de auto hebben we deze nog een stukje noordelijker gereden tot waar het land ophoud. Hier zijn we de parkeerplaats van de Wagenborg Passagiersdiensten opgereden. Een vriendelijke dame bij het loket hete ons van harte welkom. “Welkom familie Schattefor, rijd u maar door naar rij 2”. Daar moesten we nog een klein half uurtje op de veerboot wachten. Even plassen in de terminal en daarna weer corona proof in de auto zitten. Niet veel later mochten we de boot (Oerd) oprijden. Ook hier moesten we in de auto blijven. Ik heb toch nog even snel rondgekeken, want dit doen we niet elke dag.

Op Ameland aangekomen, was het nog maar een klein stukje van Nes naar het Fletcher hotel in Hollum. Hotel Amelander Kaap lag er rustig bij. Er tonden slechts een handvol auto’s op de parkeerplaats. We kregen een grote kamer en dat vonden we fijn. Een tafel, bakje en extra stoelen waren in deze kamer aanwezig. Dat is ideaal als we op de kamer moesten eten. Het is niet het modernste hotel, maar tijdens deze corona lockdown heerlijk rustig.

Nadat we gesettled waren zijn we richting het noorden van het eiland gewandeld vanaf het hotel. Toen we net buiten stapte begonnen de eerste sneeuwvlokjes te vallen. Niet veel later werd het steeds witter buiten. Door de duinen in de sneeuw. Iets wat ik zelf nog nooit heb meegemaakt. Ook wel apart. Alleen het vinden van Geocaches werd ineens een stuk lastiger. Uiteindelijk hebben we er wel een prachtig exemplaar gevonden. Terug naar het hotel hadden we de striemende sneeuw vol tegen. Ik heb dus voornamelijk de grond gezien tijdens de terugweg.

Om 7 uur mochten we ons eten op gaan halen. De man van de bar was ineens een stukje vriendelijker dan toen we hem de eerste keer ontmoeten. Het eten stond al klaar om mee te nemen. Nog even twee La trappe blonde in een glas en lekker eten aan tafel in onze hotel kamer. Na het eten werden de oogjes al snel wat zwaarder. Na Wie is de mol en moltalk was het welterusten.