Stecklenberg

Teufelse Herfstkleuren

Om half negen lag ik gisteren al in bed. Knallende hoofdpijn, maar geen migraine. Ik denk dat mijn lijf zoiets had, “Hé koekert, nu even normaal doen”! Doorgeslapen totdat Karin rond ging rennen. Heerlijk wakker geworden zonder hoofdpijn. Tijd voor de laatste dag in de Harz. Dus eerst weer even het dagelijkse weerbericht. Gordijntje naar beneden en jawel zon. Alleen de stormachtige wind was er nog steeds. Volgens de buienradar kon er nog steeds zomaar een bui op ons dak vallen.

Na het ontbijt werd er weer richting gezet naar het dorpje Stecklenberg. In de auto bespraken we dat we een prachtig appartement hebben in Wernigerode, maar dat we misschien toch beter in de regio van Thale iets hadden kunnen zoeken. Elke dag weer minimaal 25 kilometer die richting op. Maar dan kunnen we onderweg in ieder geval wel lekker genieten van de herfstkleuren en op de terugweg de roofvogels. Eén veld vol met 17 exemplaren, soms enkele meters van de weg waar we overheen reden. Volgens Karin waren het Buizerds of Kiekendieven. In ieder geval indrukwekkend waren ze wel.

Lauenburg

Maar terug naar de heenweg. In Wernigerode hebben we eens een andere route genomen. Het dorp heeft standaard een verkeersinfarct en ben best benieuwd hoe het er hier in de zomer aan toe gaat. Het is gewoon niet gemaakt voor veel verkeer. Dat was tijdens de DDR tijd waarschijnlijk wel anders. De andere route was via de buitenwijken, waar je nog de echte DDR flats hebt en een industrieterrein. Een iets langere route, maar wel veel sneller. Daarna konden we een kilometer of 15 lekker doorrijden over de A36 om daarna weer binnendoor te rijden tot aan Stecklenberg. Op de parkeerplaats aangekomen was het druk. Met een beetje passen en meten konden we de auto kwijt. Gelukkig ging er een auto weg, zodat ik onze auto op die plek kon neerzetten. Een stukje veiliger vonden wij.

Vanaf de parkeerplaats kon de wandeling bergop beginnen. Al snel zijn we van de brede weg omhoog afgegaan. Er liep namelijk een heel mooi bospad lang de brede weg. Hier had je overal prachtige herfstkleuren van de Lindebomen, beukenbomen en kastanjes. Daar tussendoor liep een rustig kabbelend beekje met overal kleine watervalletjes tussen grote en kleine stenen. We werden regelmatig ingehaald door andere wandelaars die over het brede pad omhoog wandelde. Ook wij moesten even over dit pad, maar hebben al snel weer een steil bospad omhoog genomen. Volgens de GPS kwamen we dan ook op hetzelfde punt uit. Dit punt was de Burgruine Vorburg Lauenburg. Het zonnetje bleef lekker schijnen toen we eenmaal op de top van de burcht stonden.

Lauenburg

De wind was hard, maar het uitzicht prachtig. Een prachtige regenboog als toetje. Ook lag er hier een geocache verstopt. We moesten goed zoeken, maar uiteindelijk met de hint kunnen vinden.

Na de Burgruine Vorburg Lauenburg zijn we verder gelopen naar de Große Lauenburg. Hier staat de Lindeboom, waarvan de wortels compleet zijn blootgelegd na opgravingen 1903. De Große Lauenburg blijkt een groot kasteel te zijn geweest. Natuurlijk moesten we nog even proberen om het zwaard uit de steen te trekken, maar helaas het zat te vast.

Der Lindebaum

We zijn daarna nog heerlijk verder door de bossen omhoog gewandeld naar de Wolfsbergblick. Op zoek naar nog een geocache. Op 350 meter hadden we dan ook een prachtig uitzicht. Tijd om te pauzeren. Een broodje te eten en wat te drinken. Oh ja de geocache hadden we ook nog gevonden. Daarna was het tijd om naar beneden te wandelen. Terug naar de auto.

Lauenburg

We liepen dezelfde weg als op de heenweg. Nu alleen iets vlotter, omdat het voornamelijk naar beneden was. Vlak bij de auto moesten we weer wat capriolen uithalen om de laatste cache van de dag te kunnen vinden. Een beetje steentje hoppen over het beekje en dan via de wortels van een boom klimmen totdat we de cache eruit konden halen.

Uitzicht

Terug bij de auto hadden we nog een korte rit naar de Teufelsmauer. Een rotsformatie waar je jezelf van afvraagt, “Hoe kan het ontstaan”? Op de parkeerplaats was het al een stukje rustiger dan vanmorgen. Dus geen probleem om hier een plekje te vinden. Hop in de benen en de oneindig vele trappen omhoog. Bovenop hadden we weer een prachtig uitzicht over de omgeving en de duivelsmuur die hier zomaar ineens oprijst uit de weilanden.

Teufelsmauer

Tijd om de wandelschoenen weer eens op te bergen. De vakantie zat er na de Teufelsmauer wat betreft het wandelen wel weer op. Nog een laatste stukje rijden door de mooie natuur van de Harz bracht ons weer in Wernigerode. Thuis aangekomen zijn we het statiegeld gaan ingeleverd bij de Edeka. Zelfs de La Trappe en Gerardus bierflesjes wilde het apparaat hebben. Soms moesten we een paar keer proberen, maar uiteindelijk is er geen één in de glasbak beland.

Nu zitten we weer heerlijk met de beentjes omhoog. En wat denk je. Het regent af en toe pijpenstelen. Wat het weer betreft heeft die kabouter onder aan ons appartement geluk gebracht. Jammer maar helaas moeten we morgen weer naar huis.

Altes Haus Wernigerode

Geschlossen, wind und regen

Om half negen ging de wekker. We kunnen al steeds beter slapen op het betonnen bed. De rugjes doen er zeer van. We moesten vandaag vroeg op, want om half tien zouden we bezoek krijgen van de reparateurs voor de defecte vaatwasser.

Baumannshöhle

Het regende en er stond een stormachtige wind. Niet echt uitnodigend om lekker de natuur in te gaan. Om kwart over negen zaten we in de auto. We reden richting de Baumannshöhle. Een druipsteengrot met een kleine lichtshow.

Toen we daar aankwamen moesten we in een rij buiten wachten. Het duurde een kwartiertje alvorens we de tickets hadden en van de mooie grot konden genieten. Eerst moesten we een flinke klim naar boven maken. Daar zagen we een paar grotten alvorens we in een rij stonden te wachten. Geen idee waarom, maar na later bleek stonden we te wachten voor een lichtshow. Daarna zijn we eigenlijk de grote groep voorbij gelopen en konden we alleen de grot bekijken. Totdat we bij een volgende groep kwamen met een oude opa die tree voor tree heel erg langzaam de trappen op en afging. Dat is even leuk, maar ook daar zijn we uiteindelijk maar voorbij gegaan. Na een tijdje zagen we het daglicht de grot in schijnen. Tijd om ons weer goed in te pakken tegen de regen en wind. Karin vergat dat ze nog in de grot was en liep met haar hoofd tegen het allerlaatste stukje uitstekende rots.

BaumansHohle

Hexentanzplatz

Terug bij de auto hebben we de natte jassen uitgegooid. Kachel op max en zijn we weer richting Thale gereden. Nu niet via snelweg maar binnendoor. Onderweg zijn we nog even gestopt bij een parkeerplaats. Even het ontbijt nuttigen en om een kleine boodschap achter te laten. De mooie bladeren aan de bomen waren niet allemaal bestand tegen de harde wind en de wegen lagen hiermee dan ook vol. Net zoals de vele takken. Af en toe een beetje slalommen. In Thale aangekomen reden we nogmaals omhoog naar de Hexentanzplatz. Hier waren we maandag ook al en toen was het heel erg druk. Nu was er niets te doen. De jassen weer aan en richting de ingang van het dierenpark.

Geschlossen

Na een wandelingetje de berg op kwamen we bij de ingang van het dierpark. Hangt er een lullig A4-tje waarop staat dat het dierpark vandaag was gesloten in verband met het slechte weer. Er zat dus niets anders op dan terug te gaan naar de auto. Bijna terug bij de auto kregen we nog een heftige plens bui op ons dak. Ook nu weer mochten we de parkeerplaats zonder te betalen verlaten. En een goeie honderd meter buiten de bomen stonden we stil. Wat we al vermoeden was ook zo. Er was een boom omgewaaid en de brandweer was ingeschakeld om de boom van de weg te halen. Na een half uurtje konden we weer verder.

terug naar Wernigerode

Dan maar terug richting Wernigerode. Misschien kunnen we naar een soort van Madurodam gaan. Drie keer raden? Jawel gesloten in verband met het slechte weer. Dan maar daar naar de grote Edeka en shoppen. Karin had een lekkere fles wijn gevonden en die moest mee naar Nederland. Wat een grote supermarkt was dit. Vergelijkbaar met de Amerikaanse supermarkten. Van alles was er te koop. Karin kon haar flessen wijn vinden en ondertussen was er nog van alles wat we ook maar meenamen.

Valt ie om

Cache

Terug in appartement hebben we besloten toch nog een Labcache door Wernigerode te doen. Het was bijna droog en de zon kwam er steeds meer doorheen. De wind was er nog steeds. We kwamen weer op leuke plekjes. Het oudste huis, het kleinste huis etc. Jammer dat het zo snel afgelopen was. Dus we besloten om er nog één te doen. Alleen toen begon het weer hard te regenen. Tijd om weer richting huis te gaan.

Nadat we rond een uur of vier terug waren hebben we de rest van de middag niets meer gedaan.

ZIp line Harz

Zipline en Oost West

Vandaag was de dag die al weken geleden gepland was. We hadden namelijk een reservering gemaakt bij Harzdrenalin om hangend aan een kabel met een katrol met een flinke vaart naar beneden te glijden over een lengte van één kilometer. Zoals jullie waarschijnlijk gisteren al gelezen hebben waaide het nogal in de Harz. Vandaag was dat zeker niet minder en de komende dagen gaat het ook stormen. Gisteravond kregen we een mail van Harzdrenalin dat door de wind het zo maar zou kunnen zijn dat morgen de zipline dicht zou zijn. Maar vanmorgen was het volgens ons redelijk rustig en we zijn dan ook lekker vroeg richting de Rappbodetalsperre gegaan.

De Rappbodetalsperre is hartstikke toeristisch. Je hebt er de dam, maar ook de Titan hangbrug. En natuurlijk de drie verschillende adrenaline mogelijkheden, zoals de Zipline die wij gingen doen. Aangezien we lekker vroeg waren konden we lekker vooraan parkeren. Schoentjes aan en richting kassa. Eerst moesten we het moderne parkeersysteem nog even begrijpen. Het is blijkbaar met kenteken herkenning. Dus betalen doe pas achteraf. Het is blijkbaar zo nieuw dat bijna elke Duitser dit niet begreep.

Rappbodetalsperre

Bij de kassa aangekomen stond er al een flinke rij bij kassa 1, terwijl er bij kassa 3 maar een paar mensen stonden. Wij zijn dus maar bij kassa 3 aangesloten en na 2 minuten hadden we afgerekend en de tickets voor de Zipline. “Ga maar meteen hierachter naar boven”, werd ons verteld door de cassière. Wij de berg omhoog en na een paar honderd meter zagen we de toren waar de Zipliners van vertrokken. Mooi gezicht, maar nu wij nog.

We konden meteen door. De gast bij de ingang zij dat het weer er toch niet beter van werd, dus ga maar naar binnen. Het weer werd juist slechter, want de eerste druppels begonnen te vallen. Het eerste wat we binnen moesten doen is een echte Waiver invullen. Dat ze niet aansprakelijk zijn etc. etc. Daarna was het wegen en wachten, want bovenop de toren was het te druk.

Michael

Na 10 minuten werden we in een harnas gehesen. Tijd om naar boven te gaan. De eerste trap mochten we op. Daar moesten we wachten. Daar werd eigenlijk het harnas pas aangetrokken. Maar omdat we beneden moesten wachter had de dame van het weegstation ons al in gegespt. Maar voor de zekerheid werden we allebei nog wel even door deze specialist gecontroleerd.

Karin

Eindelijk mochten we de laatste trap op. Daar stonden nog drie mensen voor ons. Dit bleken allemaal éénlingen te zijn. Dus papa die na ons naar boven kwam mocht meteen mee. Dat vond hij een beetje spannend. En jawel Karin ook hoor. Gelukkig voor haar sprak de man die haar hielp Nederlands.

We werden vastgeklikt en gingen hangen. Benen naar achter en strekken. Handen aan de lussen. 3,2,….1 en los. Ik had het veel spannender verwacht. Dit was heel relaxed. We zweefde over de hangbrug en over het water als een soort van vogel. Gaat Karin er in één keer een wedstrijdje van maken. Komt met een rotgang voorbij. Hoe kan dit dan weer? Voordat we het besefte hadden we de kilometer al afgelegd en werden we beneden opgevangen. Harnas, helm uit, katrol in de hand en inleveren maar. Een ervaring rijker.

Titan RT

Nu moesten we alleen nog helemaal terug lopen. Steil de berg op naar de dam. Daaroverheen terug naar de auto. Bij de andere kant van de hangbrug aangekomen was het weer super druk. Er stond echt een giga rij te wachten om over de brug te mogen wandelen. Gelukkig waren wij vanmorgen lekker op tijd. We betaalde bij de parkeerautomaat en we reden weg. Op naar het plaatsje Sorge.

In Sorge hadden wij nu het parkeerprobleem. Het was even passen en meten, maar onze auto paste precies in een gaatje tussen twee auto’s in. Ook hier was het druk, maar wat was er dan te zien?

Het plaatsje Sorge lag tussen 1945 en 1990 aan de west- en oost Duitse grens en was zonder ontheffing niet toegankelijk. Pas na de Duitse hereniging in 1993 werd het plaatsje weer opengesteld. Langs deze vroeger genoemde Todesstreifen en nu genoemde Grünen band staan nog onderdelen van de grens te vinden en de Ring der Erinnerung.

Grens Sorge

Als eerste kom je aan bij de originele grens overgang. Overal prikkeldraad waar stroom op stond en kleine bunkers. Vanaf daar loop je over de betonnen grensweg. Over dit typische betonplaten pad reden vroeger de DDR – grenstroepen. We komen nog een originele wachttoren en een stuk ijzeren hekwerk tegen. Bij een draai in het pad is de ring van herinneringen. Wij vonden het een beetje ongeorganiseerd, maar het moet natuurkunst zijn. Blijkbaar hebben wij er geen verstand van. Maar we vonden wel de multicache die we ondertussen ook nog deden.

Grenze DDR-BDR

De terugweg wilden we anders doen dan het betonnen pad weer helemaal terug lopen. We zijn dus de berg af gelopen en toen we het bospad linksaf wilde nemen was deze afgesloten. Ook hier zijn ze alle naaldbomen weg aan het halen. Het kleine kevertje vreet hier ook alle bomen kapot. Er was voor ons niets anders te doen dan terug omhoog te lopen en dezelfde weg terug te nemen. Terug liepen we door de steeds harder wordende wind. Links van ons zouden we de Brocken moeten zien, maar ook deze heeft de hele dag in de wolken gehangen.

Grunen

Aangekomen bij de auto zetten we de navigatie maar weer eens op ons appartement. We zijn vroeg thuis vandaag. Maar dat mag ook wel eens een keer. Lekker relaxen.

Eckerloch Stieg

Mistig und Orkänische Böem

Toen ik vanmorgen mijn oogjes open deed, rook ik al koffie. Karin was er al vroeger uit dan ik. Dat was ook de bedoeling, want we wilde de eerste trein vanuit Schierke naar de top van de Brocken nemen. Maar eerst natuurlijk het weerbericht. Rolgordijn naar beneden en kijken hoe het erbuiten uitzag. Jammer dat de top in de wolken lag, maar voor de rest van de week zal het alleen maar slechter worden.

Na het ontbijt zagen we vanuit ons appartement de top weer helder worden, dus goede hoop. De spulletjes weer in de rugzak en naar de auto. Deze hadden we gisteren helemaal in de hoek bij de gelukskabouter moeten parkeren. Het was een paar keer steken alvorens we Wernigerode konden verlaten.

Via een slingerende weg reden we richting Schierke. De zon probeerde er hier en daar doorheen te komen en dan is de natuur nu op zijn mooist. De felle gele, groen, oranje en soms rode kleuren van de bomen zijn prachtig hier.

Om half tien reden we de parkeerplaats achter het station van Schierke op. 6 euro voor een dagkaart in de automaat en op het station bijna een kaartje gekocht. Jammer dat het hier pas op kwart voor tien openging. Dus maar even wat foto’s gemaakt en lekker wachten in de kou. Om kwart voor tien mochten we dan eindelijk naar binnen. Een oudere dame was vandaag voor het eerst. Mooi dat onze voorgangers en wij haar meteen al diverse zaken konden leren. Ook hebben we meteen een souvenir voor de souvenirskast gekocht. Een kleine smalspur locomotief in brons.

Schierke Bahnhof

Om tien uur hoorde je de stoomtrein al van verre aankomen. Zijn hoorn liet hij bij elke overgang horen. Schierke is de laatste stop van de stoomtrein en dan is de trein natuurlijk al lekker vol. Vanuit Wernigerode konden we al mee, maar dan moesten we veel te ver terug wandelen. Daarom was de keuze op Schierke gevallen met een mooie wandeling door het Eckerloch vanaf de top terug naar de auto.

Brocken Bahn

Het weer was intussen omgeslagen. Een dik wolkendek had zich meester gemaakt over de top van de Brocken. Niet alleen wolken maar ook nog een giga harde wind. Bij aankomst hebben eerst de webcamcache op het station gedaan. Hiervoor stonden we uit de wind, maar op de webcam foto zijn we bijna niet te onderscheiden.

Vanaf het hoogste station van Duitsland was het nog maar 200 meter lopen naar de echte top. We draaide de hoek om en we vlogen bijna de berg af. Wat een giga wind stond er hier. Zwoegend liepen we beide tegen de wind in de laatste tweehonderd meter omhoog. Ons snel weer verstoppend achter het hotel. Dit is echt niet leuk en het mooie uitzicht wat we hier konden hebben was er niet door de lage bewolking.

Brocken Top

Dan maar snel het Brocken Museum in. Onze Harzcard gaf ons toegang. Een heel leuk interactief museum, waar we zonder Harzcard nooit binnen waren gegaan. Nu was het een prima alternatief om even te schuilen voor de wind. Na het bezoek moesten we weer naar buiten. Nu was het bergaf met wind mee. In de dichte mist deden we nog wat geocaches alvorens we de steile flanken van de Eckerlochstieg op gingen.

Eckerlog Stieg

Stenen, hele grote tot hele kleintjes daar is het pad van gemaakt. Met extra toetje hier en daar een dikke laag modder. Het leek wel of wij de enigste waren die het idee hadden om deze wandeling naar beneden te doen. Wat een drukte kwam er juist omhoog. Mensen met nette schoentjes, jonge hondjes die thuis de trap niet op mogen, kinderen die lopen te huilen. Van alles kom je tegen, maar vooral heel weinig goed voorbereiden mensen. Blijkbaar lezen die alleen maar dat dit de snelste weg naar de top is. We maakte af en toe geintjes dat er weer een bus aankwam met een familie uitje. Jan had het geregeld en had de rest van de familie niet ingelicht. Anders gingen ze waarschijnlijk niet mee.

Op een gegeven moment was het steilste stuk met de grootste keien wel achter ons. We liepen nog een klein stukje verder over een beter pad en zijn toen linksaf het dooie bos in gegaan. Lekker spooky met de mist en kraaiende kraaien. Onderweg deden we nog enkele geocaches en nadat we de stoomtrein voor de derde keer hadden gemist liepen we dan eindelijk langs het spoor. Nu zagen we de volgende trein aankomen. Dat duurde dan ook niet lang. Dit is toch veel mooier om te zien dan er zelf in te zitten. Na de foto sessie was het nog een kleine twee kilometer tot aan de auto.

Treintje

Op het parkeerterrein nog even de cache van de dame van het station gedaan alvorens we de hoge wandelschoenen weer inruilde voor een lichter paar. Op naar Rübeland om daar de Baumannshöhle te gaan bezoeken. Doordat we een half uur moesten rijden konden we even uitrusten. We reden weer langs de mooi gekleurde bomen tot aan Rübeland.

De parkeerplaatsen een kilometer voor de grotten stonden al vol en dat is natuurlijk geen goed teken. We reden door en zagen daar een hele lange rij voor de ingang. Dat vonden we te druk. Hup de auto om en terug naar het appartement. Tijd voor de dagelijkse afzakker met chips, worst en tukkies.

Schurre afdaling

Dagje Rundum Thale

maandag 18 oktober 2021 – De zon scheen volop in de Harz vanmorgen. Een strak blauwe lucht deed ons vanmorgen besluiten om ons ontbijt boven te nuttigen. Prachtig uitzicht op de Brocken, met af en toe flinke zwarte rook van een stoomlocomotief die weer aan een rit begon. Vandaag stond een drukke dag op het programma. Veel bezienswaardigheden rond het dorpje Thale.

In Thale aangekomen hadden we de auto geparkeerd op een enorme parkeerplaats. En waar de Engelsen nog iets van kunnen leren. Helemaal gratis!!! Vandaar uit was een goede 10 minuten naar de lift die ons naar de top van de Rosstrappe bracht. Ook was er vanaf hier de stoeltjes lift de Hexentanzplatz omhoog, maar daar stond al een lange rij te wachten. Bij ons was het gelukkig een stuk rustiger. Karin vond de lift maar eng. Raar als je bedenkt dat we tijdens de wintersport dagelijks tientallen van die liften nemen.

Rosstrappe sessellift

Bovenaan gekomen liepen we samen op met een Duitser, die na later bleek zijn hondje aan het uitlaten was. Onderaan de lift had het beestje al geen zin om mee omhoog te gaan. En als hij dit rondje vaker moet lopen dan verklaard dit dat wel. Ze liepen met zijn tweetjes namelijk bijna hetzelfde ronde als wij.

Wij liepen op de top van de Rosstrappe rechtdoor, waar het baasje met het hondje meteen met de steile afdaling van de Schurre begon. Over grote en kleine stenen liepen wij de punten af die prachtig uitzicht gaven over de ravijnen van het Bodedal. Het waaide flink op de toppen van de Rosstrappe. Vanaf hier hadden prachtige uitzichten over de Grand Canyon van de Harz. De herfstkleuren gaven nog wat extra kleur aan deze prachtige vergezichten. Nadat we uitgekeken waren zijn we de steile Schurre naar beneden gelopen tot aan de Bodedal. Achttien haarspeldbochten tot aan het dal. Sinds vorig jaar is deze wandeling weer te doen, nadat deze elf jaar lang was afgesloten. Dit kwam door een landslide, waardoor de route geheel opnieuw gezekerd moest worden. Bijna beneden zwikte Karin haar enkel om. Even vloekend ging ze verder, maar gelukkig ging dat nog.

Harz Schurre Afdaling

In de kloof was het ineens een stuk koeler en liepen we langs de rivier. Hier zagen we de huisjes die we op de top nog bijna niet zagen staan. Hier en daar nog een foto, totdat we weer in de zon liepen waar ook de kabelbanen weer naar boven gingen. Eén naar de Hexentanzplatz en de andere waar we vanmorgen mee omhoog waren gegaan naar de Rosstrappe. We hebben hier in het zonnetje even heerlijk gezeten en ons broodje genuttigd. Terug bij de auto hebben we de navigatie ingesteld om naar de top van de Hexentanzplatz te gaan.

Harz Hexentanzplatz

Via het dorp Thale en een slingerweg ging het omhoog. We kwamen bij een gigantische parkeerplaats waar we wel moesten betalen. En druk dat het was. Gewoon niet leuk meer. Het leek wel of half Duitsland op deze bult stond. Dit is iets wat we niet leuk vinden en binnen een half uur waren we dan ook alweer vertrokken. We hadden nog wel even tijd gevonden om op de foto te gaan met de Heksen en duivels die hier stonden. Ook het uitzicht was weer prachtig.

Harz Uitzicht Hexentanzplatz

Omdat we binnen het half uur weer terug waren bij de auto mochten we gratis de parkeerplaats verlaten. Terug richting het dorpje Thale waar we het DDR museum gingen bezoeken. Via een echte DDR flat mochten we in een 50 jaar oude lift omhoog tot de zesde etage. Daar lieten we de Harzcard zien en maakte we een sprongetje terug in de tijd. Toch wel leuk om te zien hoe het er aan deze kant van Duitsland destijds was.

Als laatste op het programma van vandaag stond het Hamburger Wappen. Het Hamburger Wappen is een rotsformatie vlakbij het plaatsje Timmenrode. Het uiterlijk van deze zandsteenformatie, doet denken aan het wapen van de Hanzestad Hamburg met zijn drie torens. Wij moesten goed zoeken, maar dat doet er niet zo toe. De wandeling ernaar toe was langzaam omhoog via een breed pad. Je loopt de hoek om en ineens stond je dan oog in oog met de rotsformatie. Natuurlijk hebben we weer enkele prachtige plaatjes geschoten alvorens we probeerde een labcache te doen. Helaas bleek het nogal een wandeling te zijn en zijn we na wp2 richting auto gelopen.

Harz Hamburger Wappen

Nog even langs de Aldi om enkele boodschapjes te doen, om daarna in ons appartement heerlijk de dag af te sluiten met een biertje. Enkele hamburgers op de grill en verder met onze Vlaamse serie. De grill was echt een super idee. De hele woonkamer stinkt erna.

Klusfelsen

Har(z)stikke druk in Wernigerode

Zondag 17 oktober 2021 – Nadat we slecht hadden geslapen op een Har(tz) bed stonden we rond negen uur op. De VVV ging pas om 10 uur open en dus alle tijd. We moesten naar de VVV om de Harzcard te kopen. Een voordeelkaart om meer dan 100 attrakties te kunnen beleven in de regio.

Maar eerst ontbijt. Een onbekende oven, dus daaruit kwamen twee stokbroden in de vorm van gewone broodjes. We zullen maar zeggen heerlijk krokant. De koffie afstelling werd al beter. De eerste bak ging door richting wasbak, maar de tweede was al een stuk beter. Nu alleen nog lekkere koffie vinden. Iemand die een lekkere pak koffie in Duitsland weet?

Na het ontbijt was het weer denken wat we aan moesten. 10 graden was het vandaag. Bewolkt en dus redelijk fris. Ook moesten we vandaag de Andreasberg op, dus het zal wel weer zweten worden. Dus uiteindelijk een fleece met regenjas.

Op naar de VVV om de Harzkaarten te kopen. De VVV was groot. Via een automatische deur kwamen we via een trap een een grote ruimte waar men allerhande leuke souvenirtjes verkochten. Er waren 3 balies voor de verkoop van tickets en daar moesten wij zijn. Na een korte uitleg en nadat we 120 euro afgetikt hadden konden we op pad.

Vanaf de VVV hadden we een geel treintje al zien wachten. Daar snel heen, maar de gast die de kaartjes knipte weigerde ons. De Schlossbahn rijdt aan de andere kant van de stad. Om precies te zijn, schuin tegenover ons hotel. Achter de supermarkt waar we gisteren naar buiten werden gestuurd via de achteruitgang. Maar dan wel bovenop een parkeerplaats, die je via een trap moest bereiken. Dus wij zoeken, zoeken en nog eens zoeken. Uiteindelijk zagen we het treintje rijden. Snel er achteraan gerend en toen hij stopten zijden we beiden. Oh stopt ie hier….

Mondkapje op en plaatsnemen in het treintje. Heerlijk de toerist uithangen. Volgens de machinist moesten we bij de grote parkeerplaats onze Harzcard laten scannen. Wat ik begreep was dat dit bovenop de berg was. We zullen maar zeggen dat dit de taalkloof was. Nadat we 10 minuten stonden te wachten bij een grote parkeerplaats viel dan eindelijk het kwartje. Even eruit om de kaart te laten scannen. Niet veel later reed het treintje dan eindelijk weer verder de berg op naar het kasteel.

We kwamen met onze trein als tweede aan. tegelijkertijd met de andere trein waar we vanmorgen niet mee, mee mochten rijden. Dus het was even druk. Even wat snelheid erop om het laatste stukje omhoog te lopen. Is het wat minder druk bij de ingang van het kasteel. Voor de tweede keer konden we de Harzcard tonen. We hadden nu entree voor het kasteel. Twee rondleidingen volgde we langs allemaal mooi ingerichte kamers. Hier en daar met prachtig uitzicht over Wernigerode. Na de rondleiding hebben we nog even een lekkere warme chocolademelk met slagroom genuttigd bij de Schlossbar.

Schloss Wernigerode

Schloss Wernigerode

Nadat we door de uitgang naar buiten waren gelopen was het even zoeken waar we nu weer waren. De GPS aan, want er moest geklommen worden naar de top van de Adreasberg. Het duurde even alvorens de GPS ons vertelde waar we heen moesten. Eerst naar beneden en daarna weer steil omhoog. Boven aangekomen hadden we een prachtig uitzicht op kasteel en dorp. Nog even de Geocache vlakbij opzoeken en daarna weer naar beneden gelopen.

Schloss Wernigerode

We liepen vanaf de top van de Andreasberg helemaal terug naar het appartement. Dat viel allemaal best wel mee. Daar aangekomen hebben we nog even wat gedronken en hebben toen de auto gepakt om naar de Klusfelsen te gaan.

Onderweg hebben we de auto nog maar even wat benzine gegeven. 40 cent per liter goedkoper dan in Nederland! Via Halberstadt, een echte DDR stad. We reden door wijken met grote vierkante blok flats. Brede straten met in het midden een trambaan. Het laatste stukje over een hotseknotze weg tot aan de parkeerplaats. De wandelschoenen aan en richting rotsen.

Herfstblaadjes

We liepen de eerste 400 meter door kastanjebladeren. Een heerlijk vlak pad tot dat we omhoog moesten lang de vijfvinger rotsen. Je moest goed kijken om de vijf vingers te zien. Daarachter waren dan de Klusfelsen. Toen we daar onderdoor wandelde was het nogal hoog omhoog. Uiteindelijk viel het allemaal wel mee en hebben we heerlijk genoten van de rotsen en de grotten die daar allemaal te zien waren. Flink wat foto’s verder zijn we op ons gemakje terug naar de auto gewandeld. Via het DDR bolwerk Halberstadt weer terug naar ons appartement in Wernigerode.

Klusfelsen

Klusfelsen Kaatje

Klusfelsen Michael

De avonden zijn zoals gewoonlijk lekker rustig. Een biertje en nog één en nog één. Als avondeten een heerlijke pizza uit de oven en op TV een Belgische serie “de Kraak”.

Schloss Marienburg

Geocachen und op naar Wernigerode

Zaterdag 16 oktober 2021 – We wilde vanmorgen eigenlijk om 8 uur vertrekken, maar volgens mij begint de ervaring te tellen. Om 7:45u reden we al op de Maasroute om van een mooie zonsopgang te genieten. Nog geen ontbijt op, maar het plan was er om onderweg bij een McDonalds te gaan ontbijten. Uiteindelijk vlak voor de grens van Duitsland in Oldenzaal nog net een Mac gevonden. 2 Mcbreakfast met koffie en Jus op waarna we verder konden.

Even Geocachen.

Onder Hannover had ik op Instagram al eens een mooie Geocache gezien. Dus daar moesten we even stoppen. De navigatie had voor ons nog een spannende afslag midden op snelweg. Scherp rechtsaf een 1 baans weggetje in. Via een onverhard weggetje konden we parkeren bij een soort van grote tuin. Even kort zoeken bracht ons bij een grafzerk. Zoeken, zoeken en nog eens zoeken. Bleek dat je de medaillon moest indrukken alvorens de gehele medaillon naar voren bewoog. Daarachter was de cache verstopt. Super gaaf gemaakt. Na dit korte bezoek zijn we verder gereden via het dorpje.

Hermann Jones

Schloss Marienburg

Binnendoor tot aan Schloss Marienburg. Een sprookjesachtig kasteel boven op een heuvel. We parkeerde onze auto pakte de mobiel en starten de Adventure Lab van het kasteel. Waypoint 1 en twee gingen makkelijk alleen bij punt 3 duurde en duurde het. We wisten zeker dat we de juiste oplossing hadden. Maar de app wilde het antwoord niet. Even stonden we op het punt om te stoppen, maar toch nog even proberen. Moest tussen de antwoorden “UND” geplaatst worden.

Schloss

Te vroeg

Vanaf het kasteel was het nog anderhalf uur naar Wernigerode. Het laatste stukje schoot lekker op en zo waren we een half uur te vroeg op plaats van bestemming. Toch maar even Frau Rischke gebeld. “Geen probleem hoor”, over 5 minuten ben ik er. Bijna midden in de Altstadt hadden we een privé parkeerplaats bij appartement Heidequartier. We stonden daar even uit te rusten van de inspannende rit over de Duitse snelwegen. Niet veel later van mevrouw Rischke er. Ons appartement zit helemaal bovenin.

Heidequartier Harz

Wauw

We kregen de complete rondleiding. Wat was ze trots op wat ze hier gebouwd hadden. Ze hebben er 1,5 miljoen euro aan verspijkerd en we moeten eerlijk bekennen dat het luxe was en groot. We begonnen voor de deur. Daar stond een kabouter met een speciaal sprookje. Over zijn neus wrijven brengt geluk. Dus elke dag maar even over zijn neus aaien. Het appartement van ons zat helemaal bovenin. Een lift bracht ons 3 hoog en vanaf daar moesten we lopen naar etage 4. Toen de deur openging was de hal al groter dan menig hotel in Nederland. De woonkamer was groot genoeg voor 4. Toen we de hele rondleiding hadden gehad was er nog 1 speciaal dingetje? Een trap naar boven met prachtig uitzicht over het dorp zowel binnen als met een groot terras. Hier kunnen we morgenvroeg mooi ontbijten.

Even boodschappen doen.

Snel gingen onze spulletjes naar boven. Nog even de Kurtax af tikken en dan snel naar de supermarkt. Deze gaan hier al om 16uur dicht. De kar vol geladen voor een weekje overleven in ons appartement. Toen we afgerekend hadden waren de rolluiken al dicht en moesten we via de achter uitgang de winkel passage verlaten. Helemaal de weg kwijt omdat elke hoek op elkaar leek. Flink zwetend moesten we met een krat bier en twee goed gevulde tassen over straat. We waren daarom best wel blij toen we eindelijk terug waren bij het appartement.

Altstadt

Na het uitladen van de boodschappen zijn we even door het centrum van Wernigerode gewandeld. Wat een leuk dorpje is dit. Wel heel toeristisch en dus druk. Terug in het appartement hebben we nog een heerlijk pilsje genomen en daarna zijn we voor het appartement een restaurant ingelopen. Het XO restaurant stond niet zo goed bekend op Tripadvior, maar voor ons was het prima. Veul voor Weinig.

De laptop is alweer aangesloten op de TV en kijken we lekker RTL4. Zojuist de koffieautomaat ontdekt en na een paar keer oefenen weten we eindelijk hoe we deze moeten zetten morgenvroeg.