Bupsa – Surke

1 april 2004 – Vandaag zou het een makkelijke dag worden volgens onze gidsen. Helaas vertrouw nooit onze gidsen. Een groot deel van de tijd liepen we in de schaduw van een oerbos, langs prachtige watervalletjes, beken en bruggetjes.

Gisteravond hebben we flink veel knoflook op en dat was ’s nachts in de slaapkamer ook wel te merken. Wat een lucht hing er in dat kleine hok. Ook lekker knallen in de slaapzak. Mieke vond het ’s morgens wel lekker ruiken?

We waren vanmorgen weer vroeg wakker. Al voor 6 uur . Na het ontbijt op pad. Op de A2 was het alweer lekker druk met vrachtverkeer richting Namche. Zo noemen we de sjouwers en jaks die hier halve huizen vervoeren op hun rug.

Volgens onze gids Kamdawa “First we go up”, dat klopte en daarna was het Nepali flat. Oftewel 100 meter ophoog om dan weer 100 meter af te dalen. Net voor de lunch nog even 400 meter naar beneden. De lunch kwam precies op tijd, want mijn knieën begonnen alweer flink zeer te doen. Echt weer flink au,au. Maar na twee uur in de zon kon ik er weer een beetje tegen aan.

Vlak voordat we weer aanliepen trok het ineens helemaal dicht en het dreigde weer gaan te regenen. Het bleef alleen maar bij dreigementen en kwamen we gelukkig droog aan in Surke. Net voor Surke hadden we nog wel weer zo’n klote afdaling, waar de knietjes niet van hielde. Weer au,au, maar samen met Manuel lekker belachelijke liedjes lopen zingen naar beneden. Met dit mooie gezang, de plaatselijk meisjes aan het giechelen (schaterlach) gebracht. Daar zakte bij Manuel de broek van af. Gelukkig niet letterlijk.

Toen we eindelijk beneden waren was het tijd voor een heerlijke San Miguel. Niet veel later was het tijd voor schuine praat (vooral van Frank). Mieke vond het allemaal wel gezellig en die wilde morgen toch ook een biertje. Onze reisleidster kon dit allemaal niet aanhoren. Deze praat is toch ongehoord?

Ze is het vaker niet eens met onze levensstijl. Zoals dat we af en toe een sigaretje roken. Ik denk dat we hier te maken hebben met een wereldverbeteraar. Als het aan haar lag was er geen suiker op de wereld, geen plastic flessen, geen batterijen. Nou dan ben in deze omgeving aan het verkeerde adres, want zoals ik al eerder heb geschreven flikkert de plaatselijke bevolking hier alles in de rivier.

Ze vind het ook een probleem als we tijdens het avondeten allemaal wat anders bestellen en de gidsen als geintje voor teletubbies uitmaken. Ze heeft nog veel meer van dat soort idealistische gedachtes. We worden er een beetje moe van. Het splits de groep ook een beetje in tweeën.

Bupsa – Surke

Comments are closed.