Mount st. Helens

Geen Rainier wel Helens

Een kletsnatte nacht in Enumclaw en toen we vanmorgen de gordijnen van de hotelkamer open deden was het niet anders. Het goot nog steeds en overal waar we keken zagen we de donkere laaghangende bewolking. Even de webcams in Rainier national park gechecked. Daar was niets op te zien. Jammer, maar mount Rainier laat zich vandaag niet aan ons zien.

We gaan eerst maar eens ontbijten en kijken dan wat we gaan doen. Een half uurtje later hebben we de spullen weer in de auto geladen. Dan is zo’n grote achterklep wel handig. Sta je in ieder geval droog. Het bleef maar regenen en hebben toen maar besloten om niet naar Rainier te gaan. We tankten nog even en zijn toen richting interstate 5 gereden, om daarna zuidelijk te rijden.

Bij Toledo zijn we de snelweg afgegaan. Ook hier hebben we even getwijfeld of we de anderhalf uur naar Mount Helens National Volcanic Monument moesten gaan afleggen. Uiteindelijk hebben we dat toch maar gedaan. Bij Johnston Ridge Observatory stopt de weg en sta je normaal recht tegenover de ontplofte berg die in 1980 hier een heel groot gebied deed verwoesten. Nu was er laag hangende bewolking en heel af en toe konden we door het wolkendek een glimp opvangen van de krater. Het blijft een apart gevoel geven als je hier staat. Zeker als je de youtube filmpjes ervan bekeken hebt. Ook al zagen we de top van de vulkaan niet, het onderste deel dat we wel konden zien was ook al heel indrukwekkend. Je ziet dat diverse stroompjes in 30 jaar een diepe kloof hebben gemaakt in de door de vulkaan uitgespuwde lava, puin en stof. In het visitor centrum hebben we nog een film bekeken en toen er weer wat zwaardere regen naar beneden kwam zijn we terug gewandeld naar de parkeerplaats.

Op de parkeerplaats hebben we onze kofferbak weer omgetoverd tot picknick plaats zodat we daar op ons gemak wat konden eten en drinken. We hebben de auto nog wel even moeten draaien, zodat we droog zaten. Daarna zijn we weer begonnen met de anderhalf uur durende afdaling naar de I5.

Twee uurtjes later reden we bij Portland Oregon binnen en zijn we langs de Columbia rivier naar Cascade Locks gereden. Hier scheen de zon weer. Wat heerlijk is dat als je al twee dagen regen hebt gezien.

Bij het hotel aangekomen, moesten we inchecken bij een heel jong manneke van Aziatische afkomst die nog slechter Engels sprak dan ik. De hotel kamer is vooralsnog weer prima. Groot schoon en rustig. Al zitten we vlakbij een spoorweg. En dat is meestal geen goed nieuws.

Nadat de spullen waren binnen gegooid op de tweede verdieping zijn we het plaatsje Cascade Locks maar een gaan bekijken. Heerlijk in de zon hebben we langs de waterkant van de Columbia rivier gewandeld. Nog even wat foto’s gemaakt van de Bridge of Gods. Een brug die in best wel wat films te zien is. Vlak bij de brug hebben we nog wat gegeten en zijn toen terug gewandeld naar het hotel. Lekker even niets.

Tot Morgen

Comments are closed.