Tall Tree Grove

Hé een grote boom. En nog één en nog één….

Het weerbericht gaf aan dat het vanmiddag noodweer ging worden. Dus als we nog wat wilde dan moest het vroeg. De wekker stond om 7 uur en we zijn meteen uit bed opgesprongen om naar het ontbijt te gaan. Een geweldig uitgebreid ontbijt. Dit hebben we nog niet eerder gehad.

Tijd om een permit te gaan scoren. Om 8.20 uur zaten we in de auto om vanuit Klamath naar het Thomas H. Kuchel Visitor Center te rijden. Eerder hoefden ook niet, want het visitor centrum ging pas om 9 uur open. We waren dus te vroeg en stonden voor de weg naar het vistors centrum bij een slagboom met “Road closed” erop. We hebben vanaf de naastgelegen parkeerplaats dus eerst nog maar even naar de zee gekeken. Net na negen uur kwam er een park ranger die de slagboom open deed.

Hup in de auto en erachteraan. Zo waren wij de eerste die vandaag daar binnenstapten en één van de 50 permits konden bemachtigen voor de Tall Tree Grove. De Ranger legde uit dat het wel een uur duurde voordat we daar waren. Het bleek een steile weg te zijn en een grindpad van 7 mijl. Op het grindpad moesten we zelf een slagboom openen met een 4 cijferige code. Ze zij ook nog dat het vanmiddag bizar slecht zou worden en of we daar rekening mee hadden gehouden. Ja, daarom zijn we hier al om 9 uur, vrouwke.

Het klopte aardig wat Ranger ons uitgelegd had. Een hele steile weg omhoog (bald hills road) en daarna weer flink afdalen over het grindpad. Aan het begin van dit grindpad moesten we de 4 cijferige code in het cijferslot zetten om zo de slagboom opzij te kunnen doen. De auto heeft het vandaag zwaar gehad. We werden flink door elkaar gerammeld. Soms stond de zon zo op de voorruit dat je echt helemaal niets meer zag. Dat is niet handig op dit soort wegen, maar uiteindelijk zijn we goed bij het trailhead aangekomen. We gingen ervan uit dat we daar als enigste zouden zijn, maar toch stonden er al 3 auto’s?

De rugzak op, camera in de aanslag en afdalen maar naar de grove waar de bomen staan. Het was een afdaling van zo’n 200 meter en niet alleen maar stijl naar beneden. Dat houdt dus ook in dat het naar boven gaan een stuk makkelijker wordt dan dat we in het begin van de vakantie hadden met de Storm King Trail.

De wandeling is prachtig. Hoe klein voel je jezelf bij dit soort bomen. De grove zelf, gelegen op een dunne strook vlak land naast Redwood Creek, is vrij klein en smal. Het is in feite slechts een 600 vierkante meter bos met grote bomen. Het is echter een uitzonderlijk mooie plek. De donkerstammige monster Redwoods die tussen de hoge varens groeien blijft verassen elke bocht die je maakt.

Daarna was het weer terug naar de auto en dus omhoog. We hadden een flink tempo en na een half uur waren we alweer terug bij de trailhead. Wel weer aardig gesloopt en bezweet. Even opdrogen en de terugweg kon beginnen naar de bewoonde wereld.

Terug via het grindpad naar boven. Hier keek Karin nog recht in de ogen van een grote bos uil, die snel wegvloog. Dat is voor ons de eerste keer dat we een uil in het wild hebben gezien. Bij het verlaten van het grindpad hebben we nog even thee gedronken bij Redwood Creek Overlook.

Het was 13.00 uur en het begon wat te betrekken. We zijn de Newton B. Drury Scenic Pkwy maar opgereden en hebben bij de Big Tree nog even een korte wandeling gemaakt. Toen het een beetje begon te druppelen zijn we terug gegaan naar de auto en precies on 14:00 uur begon het me toch een beetje te gieten. De auto kreeg een gratis douche en dat had ie wel verdient na deze dag.

We zijn maar terug gereden naar het hotel. Even douchen en lekker relaxen. Zometeen nog even wat eten en dan lekker op bed TV kijken. Morgen staan er nog een keer grote bomen op het programma. Dan rijden we de Avenue of Giants.

Comments are closed.