Hoogteziekte Dingboche – Chukum

7 april 2004 – Vannacht heb ik slecht geslapen. Dit ligt natuurlijk aan de hoogte en kou. Vandaag hebben we een acclimatisatie dag in Dingboche. We zijn weer vroeg opgestaan. De standaard 6 uur. Dit was het begin van een klote dag. Bijna de hele groep had slecht geslapen, sommige maar een paar uur. Hoogteziekte ligt op de loer.

We gingen na het ontbijt op weg naar Chukum. 400 meter hoger dan Dingboche. Er lag een prachtige laag sneeuw en alles zag er heel wintersportachtig uit. Na een flinke wandeling waar menigeen liep te foeteren en ikzelf ook, want ik had het compleet gehad, bereikte we Chukum.

En toen ging het fout met Manuel. Hij ging zitten, zei dat hij hele erge hoofdpijn kreeg. Begon te knipperen met zijn ogen en begon te flapperen met zijn handen. Niet veel later ging hij knock-out. Na een seconde of 10 was hij al weer bij, maar had hij gruwelijk last van zijn handen? Na mijn idee was het epileptisch aanval. Eén van de stadia van hersenoedeem. Zeker weten dat hij last had van Hoogteziekte

Na een half uurtje was hij weer helemaal terug op de wereld, zodat Frank en ik, Manuel naar beneden konden begeleiden. Slecht van onze reisleidster om met de rest van de groep perse verder te willen naar 5000 meter. Om beter te kunnen acclimatiseren. Ik kan begrijpen dat de andere van de groep dit willen ondernemen, maar vind dat een reisleider hier haar verantwoordelijkheid moet nemen.

We zijn meteen naar een medische post gegaan. Hier waren medische studenten aan het werk en aan één van hen verteld wat er vanmorgen was gebeurd. Het bleek dus hersenoedeem te zijn. In het lijstje staat dit op nummer 4 van Hoogteziekte. Daarna komt nummer 5 en dat is coma en daarna de dood. Manuel had het nu ook nog eens heel koud. Zijn lichaam had natuurlijk alle zuurstof nodig om zijn vitale functies aan de gang te houden.

Terug bij de lodge hebben we Khumar ingelicht. Hij was achtergebleven in de lodge vandaag. Hij stelde meteen een drager ter beschikking om met Manuel af te dalen naar Samare op ongeveer 4000 meter hoogte. Ik heb Manuel nog snel geholpen met zijn spullen pakken, waarna we nog een bakkie black tea hebben gedronken.

Sandra, Wim, Peter en Kamdawa kwamen nog net terug bij de lodge voordat Manuel aan de afdaling ging beginnen. We namen afscheid van hem en bleven een beetje down achter in de lodge. Alle indrukken en stress van vandaag kwam er nu uit en ik moest even een traantje wegpinken. Best kut om je beste maat net voor het gezamenlijke doel te zien afvallen.

Voor ons gaat de trip door. Over twee dagen moeten we Kala Pattar bereiken, maar of we daar wat gaan zien is te betwijfelen. Zeker al het weer zo blijft als dat het nu is. Ook vanmiddag is het weer compleet bewolkt en sneeuwt het weer.

Nu is het de vraag of Khumar nog terug komt voordat het donker wordt. Hij is met Manuel en de drager mee naar beneden gewandeld. Misschien begeleid hij hem wel naar Namche?

De hoofdpijn is er ook weer. Niet gek na zo’n dagje. Dus of het Hoogteziekte is heeft weet ik niet.

Bij onze wc is zojuist een heel tentenkamp opgericht met een berg Amerikanen. Leuk vannacht als ik er weer eens uit zou moeten als de niertjes weer te hard hebben gewerkt. Goed opletten op de scheerlijntjes.

Net voor het donker werd kwam Khumar terug de lodge binnen. Hij zei dat het met Manuel alweer een stuk beter ging. Hij had het niet meer koud en zat lekker aan een bakkie black tea voordat hij terug ging.

Khumar was zeiknat toen hij hier aankwam. Dat kwam door de sneeuw die nog steeds naar beneden kwam. Hij hing zijn stinkende druppelende jas op aan de spijker waar de toiletsleutel aan hing. Dat zullen de Amerikanen wel fijn vinden. Kunnen zei een keer genieten van Nepalese zweet aftershave.

Nu was het tijd om het kruikje weer te vullen en met een kloppende hoofdpijn naar bed te gaan.

Hoogteziekte naar Chukum

Comments are closed.