Limbrichterbos

Lekker nat geregend

6 oktober 2020 – Vannacht was het storm in onze hut. We hadden natuurlijk weer de deur openstaan, maar vannacht werd ik wakker van het gordijn die in mijn gezicht waaide. Na een uurtje denken, van dat komt wel goed uiteindelijk de deur maar dichtgedaan. Na een paar uurtjes was het licht en kon de nieuwe dag beginnen. Eerst even ontbijt en wat scoren voor de middag. Een paar bakkies koffie later was het weer tijd om de spulletjes bij elkaar te verzamelen en de auto weer vol te gooien. Het was half elf en de rest van de dag gingen we vullen met een flinke geocache wandeling.

Op naar het Limbrichterbos. Daar ligt de Blaatschaapjes trail. 28 geocaches in de bossen en langs het bedrijventerrein van Nedcar. Nadat we de auto hadden geparkeerd was de eerste van de caches meteen een domper. Dat begon niet goed en de eerste hadden we dus niet gevonden. Gelukkig ging de rest een stuk beter. De route liep door mooie bossen en helaas ook een groot stuk langs de openbare weg. Het weer werd hier langzaam wat minder. De eerste druppeltje begonnen te vallen. Na dat we weer westelijk liepen hadden we volle wind tegen en werd de regen steeds maar erger. Nadat we alle caches hadden gedaan moesten we het laatste stuk terug naar de auto in volle tegenwind en harde regen. Het duurde dan ook niet meer heel lang voordat we de eerste druppeltjes door de kleding heen voelde druppelen. Bij de auto aangekomen snel de jas uit, kachel op standje turbo en ook nog de airco vol open. Even bijkomen van deze tocht en daarna richting een hele speciale cache.

Een klein stukje van deze trail ligt achter Nedcar een cache met heel veel favorieten punten. Tijd om daar eens even heen te rijden. En geweldig was ie. Eerst even met een magneet de sleutels opvissen. Daarna kon de grote linker kastdeur open. De cache was genaamd TB Kazerne “Spuit 11” . Dus allemaal brandweer gerelateerde spullen in deze kast. Van brandweerwagen tot aan spuitbus. Maar wat nu? Op de spuitbus stond geschreven stap twee. Dus daar maar mee aan de gang. De bovenkant hebben we eraf gedraaid. En ja hoor hier vonden we een ketting. De ketting werd langer en langer en na tien meter ketting was daar dan eindelijk de sleutel voor de andere deur van de kast. Ook deze was weer mooi uitgevoerd in het thema. Met een 9 volt batterij konden we een deurtje openen en sluiten. Jawel die hadden we nog ergens verstopt in de rugzak. Dus hup open het deurtje en zo konden we deze creatieve cache loggen. Echt in topper. Nu weer alles terug brengen in originele staat? Toen dat klaar waren we alweer lekker opgewarmd. Nog niet droog, maar het druppelen is opgehouden.

We reden verder richting Valkenburg. Een half uurtje verder vanaf waar we bezig waren met de caches. Het regende nog toen we het nieuwe Black Label hotel binnen liepen. Precies op het foute uur. 2 andere stellen waren aan het inchecken en nummer twee waren wat oudere mensen. Ik gok ze op een jaar of 70 en die begrepen het allemaal niet zo. Bij het pinnen moest de dame van de receptie tot 3 keer toe het bedrag invoeren, omdat de pin transactie weer eens was verlopen. Maar ook wij kwamen aan de beurt. Nadat we de sleutel hadden liepen we onze kamer binnen. Geen standaard kamer, maar alles in industriële vorm. Karin vond het geweldig.

Even lekker douchen en daarna richting bar, want we hadden er wel weer één, twee of drie verdiend vandaag. Net zo handig dat we na een paar borreltjes meteen aanschuiven voor het diner. Maar niet alvorens we even de mini tafeltennis tafel hebben geprobeerd. We bleken een dagmenu te hebben, zonder dat we dat wisten. OK, dan…. Niet mijn voorkeur, maar het smaakte best wel. Tijd om weer uit te buiken op de kamer. Karin had nog een kaasplankje met rode wijn en ligt nu lekker in bed, “Say Yes to the dress”, te kijken.

Morgen gaan we een rondje Valkenburg doen.

Comments are closed.