Lohtenbachklamm

Lohtenbachklamm en Wutachschlucht

Wat is het zwarte woud toch mooi. Vandaag een stevige wandeling door de Lohtenbachklamm en een stuk Wutachschlucht. Bijna 12 kilometer heuvel op en heuvel af. Ook al worden deze wandelingen niet aanbevolen als er sneeuw ligt we hebben het er toch op gewaagd en we hebben er beide geen spijt van. Alleen de spieren die hebben het even gehad.

De morgen begon weer met snel uit het raam kijken. Een strak blauw lucht keek ons tegemoet, met het zonnetje nog achter de berg. We konden dus blij richting ontbijt. We waren wat aan de late kant vanmorgen. Raar als je bedenkt dat we om 21:00 al omvielen van de stevige wandeling van gisteren. Nog even op het internet om te zien wat ze op de Feldberg van plan waren. Er gingen jawel 4 liften open. Toch maar niet skiën dachten we en na het verlate ontbijt was het met de auto richting Bonndorf.

De wandelschoenen weer strak aangetrokken en wat geocaches in de GPS. Na 45 minuten rijden stond onze auto op de parkeerplaats van de Lohtenbachklamm. De weg oversteken en steil verdwenen we de Kloof in. Echt vanaf minuut één was het prachtig. Zeker met de sneeuw en ijspegels die alles nog wat mooier maakten. Het enige nadeel is dat het nogal steil naar beneden ging. Maar dat is zorg voor later.

Lohtenbachklamm

Over de eerste 3 kilometer hebben we volgens mij bijna 2 uur gewandeld. Achter elke bocht is het weer prachtig en overal moet een foto van gemaakt worden. De eerste geocache hebben we niet kunnen vinden, maar door deze geocache kwamen we wel in de kloof uit. Na twee uur struinen kwamen helaas aan het eind van deze kloof. Tijd om door te steken naar de Wutachschlucht. Een wilde rivier waarvan we vorig jaar ook al een stuk hebben gelopen iets verderop.

Wutachschlucht

De Wutachwandeling was best pittig. Vele klimmetjes en hier en door door het water. Op een gegeven moment zag Karin een dood beest hangen op een stukje waar we via stenen door het water moesten. Bleek een dode geit te zijn die er al een tijdje hing. Een best wel smerig gezicht. Doel van de wandeling waren de twee geocaches op de route.

Aangekomen bij de eerste was het flink zoeken. Uiteindelijk bracht het internet in dit stukje niemandsland uitkomst en vonden we de cache op meer dan 20 meter van de aangegeven coördinaat. Zelf met spoiler foto’s was het bijna niet te doen.

Nog een goede 600 meter verder lag er nog één. Lekker steil omhoog, maar daar aangekomen kwam de fotocamera weer voor langere tijd uit de zak. Een mos waterval, die een prachtig gordijn van water liet vallen op de stenen van het pad. Hier hebben we even op staan drogen. Het zweet liep namelijk al overal. Mijn shirt was redelijk nat en als je de jas open ritste dan kwam de damp eruit. Na de vondst van de tweede geocache was het weer 6 kilometer terug. Heuvel op en heuvel af.

We hadden er een flink tempo in. Nog meer zweet wekte dat op, maar dat mocht de pret niet drukken. In een uur stonden we kletsnat bezweet weer bij de auto. Nog wel een paar mooie dingen gezien, zoals de zon die laag de Lothenbachklamm in scheen. Tijd om de auto te starten de navi in te stellen op het hotel en weer terug te rijden.

Bij aankomst rolde we bijna uit de auto. De spieren waren stijf en stram en deden al flink pijn. Lekker douchen, een biertje en eten. En wat een heerlijk diner hebben we gehad. Een heerlijk pannetje met vlees, kaas, uiten, spek en Spätzle (het Duitse antwoord op pasta).

Nu uitbuiken op de kamer en waarschijnlijk weer vroeg onder de wol.

Comments are closed.