Eckerloch Stieg

Mistig und Orkänische Böem

Toen ik vanmorgen mijn oogjes open deed, rook ik al koffie. Karin was er al vroeger uit dan ik. Dat was ook de bedoeling, want we wilde de eerste trein vanuit Schierke naar de top van de Brocken nemen. Maar eerst natuurlijk het weerbericht. Rolgordijn naar beneden en kijken hoe het erbuiten uitzag. Jammer dat de top in de wolken lag, maar voor de rest van de week zal het alleen maar slechter worden.

Na het ontbijt zagen we vanuit ons appartement de top weer helder worden, dus goede hoop. De spulletjes weer in de rugzak en naar de auto. Deze hadden we gisteren helemaal in de hoek bij de gelukskabouter moeten parkeren. Het was een paar keer steken alvorens we Wernigerode konden verlaten.

Via een slingerende weg reden we richting Schierke. De zon probeerde er hier en daar doorheen te komen en dan is de natuur nu op zijn mooist. De felle gele, groen, oranje en soms rode kleuren van de bomen zijn prachtig hier.

Om half tien reden we de parkeerplaats achter het station van Schierke op. 6 euro voor een dagkaart in de automaat en op het station bijna een kaartje gekocht. Jammer dat het hier pas op kwart voor tien openging. Dus maar even wat foto’s gemaakt en lekker wachten in de kou. Om kwart voor tien mochten we dan eindelijk naar binnen. Een oudere dame was vandaag voor het eerst. Mooi dat onze voorgangers en wij haar meteen al diverse zaken konden leren. Ook hebben we meteen een souvenir voor de souvenirskast gekocht. Een kleine smalspur locomotief in brons.

Schierke Bahnhof

Om tien uur hoorde je de stoomtrein al van verre aankomen. Zijn hoorn liet hij bij elke overgang horen. Schierke is de laatste stop van de stoomtrein en dan is de trein natuurlijk al lekker vol. Vanuit Wernigerode konden we al mee, maar dan moesten we veel te ver terug wandelen. Daarom was de keuze op Schierke gevallen met een mooie wandeling door het Eckerloch vanaf de top terug naar de auto.

Brocken Bahn

Het weer was intussen omgeslagen. Een dik wolkendek had zich meester gemaakt over de top van de Brocken. Niet alleen wolken maar ook nog een giga harde wind. Bij aankomst hebben eerst de webcamcache op het station gedaan. Hiervoor stonden we uit de wind, maar op de webcam foto zijn we bijna niet te onderscheiden.

Vanaf het hoogste station van Duitsland was het nog maar 200 meter lopen naar de echte top. We draaide de hoek om en we vlogen bijna de berg af. Wat een giga wind stond er hier. Zwoegend liepen we beide tegen de wind in de laatste tweehonderd meter omhoog. Ons snel weer verstoppend achter het hotel. Dit is echt niet leuk en het mooie uitzicht wat we hier konden hebben was er niet door de lage bewolking.

Brocken Top

Dan maar snel het Brocken Museum in. Onze Harzcard gaf ons toegang. Een heel leuk interactief museum, waar we zonder Harzcard nooit binnen waren gegaan. Nu was het een prima alternatief om even te schuilen voor de wind. Na het bezoek moesten we weer naar buiten. Nu was het bergaf met wind mee. In de dichte mist deden we nog wat geocaches alvorens we de steile flanken van de Eckerlochstieg op gingen.

Eckerlog Stieg

Stenen, hele grote tot hele kleintjes daar is het pad van gemaakt. Met extra toetje hier en daar een dikke laag modder. Het leek wel of wij de enigste waren die het idee hadden om deze wandeling naar beneden te doen. Wat een drukte kwam er juist omhoog. Mensen met nette schoentjes, jonge hondjes die thuis de trap niet op mogen, kinderen die lopen te huilen. Van alles kom je tegen, maar vooral heel weinig goed voorbereiden mensen. Blijkbaar lezen die alleen maar dat dit de snelste weg naar de top is. We maakte af en toe geintjes dat er weer een bus aankwam met een familie uitje. Jan had het geregeld en had de rest van de familie niet ingelicht. Anders gingen ze waarschijnlijk niet mee.

Op een gegeven moment was het steilste stuk met de grootste keien wel achter ons. We liepen nog een klein stukje verder over een beter pad en zijn toen linksaf het dooie bos in gegaan. Lekker spooky met de mist en kraaiende kraaien. Onderweg deden we nog enkele geocaches en nadat we de stoomtrein voor de derde keer hadden gemist liepen we dan eindelijk langs het spoor. Nu zagen we de volgende trein aankomen. Dat duurde dan ook niet lang. Dit is toch veel mooier om te zien dan er zelf in te zitten. Na de foto sessie was het nog een kleine twee kilometer tot aan de auto.

Treintje

Op het parkeerterrein nog even de cache van de dame van het station gedaan alvorens we de hoge wandelschoenen weer inruilde voor een lichter paar. Op naar Rübeland om daar de Baumannshöhle te gaan bezoeken. Doordat we een half uur moesten rijden konden we even uitrusten. We reden weer langs de mooi gekleurde bomen tot aan Rübeland.

De parkeerplaatsen een kilometer voor de grotten stonden al vol en dat is natuurlijk geen goed teken. We reden door en zagen daar een hele lange rij voor de ingang. Dat vonden we te druk. Hup de auto om en terug naar het appartement. Tijd voor de dagelijkse afzakker met chips, worst en tukkies.

Comments are closed.