Mühldorf am Inn wEINGUT 1

Mühldorf am Inn – Dag 13

Starting Location: Bled

Final Destination: Langenau

Afstand: 544 Kilometer.

Reistijd: 6 uur 18 minuten

Hotel: Lobinger Hotels Weisses Ross

4 mei 2018 – Langenau. Langzaam komt het thuis weer in zicht. Vandaag een rit vanuit Slovenië naar Duitsland. Met onderweg een stop in Mühldorf am Inn. Even nog een stukje tweede wereldoorlog opsnuiven.

De dag begon wat bewolkt. Op ons gemak hebben we ontbeten en hebben daarna onze spullen naar de auto gebracht. Toen we eenmaal één voet buiten zetten begon het me toch te regenen. Van die hele dikke druppels. Hup, hup alles maar snel in de auto gegooid. Nogmaals de buienradar van Morecast geopend, om eens te zien hoe het er verder om ons heen uitzag. Jammer, volgens de radar blijft de hele morgen regenen. Dus geen Triglav nationaal park meer vandaag. Nu erop terug kijkend was dat misschien ook wel een beetje teveel van het goede geweest.

Tijd om de auto te laten reinigen van al het stuifmeel. Hij zag vanmorgen bijna groen. Na het kopen van de vignetten voor Oostenrijk was het meteen weer betalen voor de tunnel tussen Slovenië en Oostenrijk. Tot aan Salzburg hebben we dit nog 2 keer mogen doen. Waarom koop je dan een vignetten als je toch nog tol heft? Ik snap het niet.

Pas in de regio Salzburg werd het droog en toen we enkele kilometers de grens over waren gingen we binnendoor richting Mühldorf am Inn. Hier werd tijdens de tweede wereldoorlog een fabriekshal gebouwd van 400 meter lang, 85 meter breed en 32 meter hoog. (Weingut 1)

Er werd een bijna halve bol gravel (grond met kiezels) opgeworpen waarop een 2 meter dikke laag gewapend beton werd aan gebracht. Dan werd de gravel onder het beton afgegraven en er werd zelfs nog dieper afgegraven dan het grondniveau. Wel 19 meter dieper waardoor de 32 meter hoogte bereikt werd voor de productie van Duitslands nieuwste straaljager; de Messerschmitt Me262 (‘s werelds eerste straaljager).

De werkers kwamen uit Dachau, en omliggende kampen en leefde o.a. in een woudkamp in het bos. Kleine houten hutje, met een laag aarde voor camouflage, natuurlijk zonder verwarming. Ze werkten 10 tot 12 uur per dag, zware arbeid in het grondverzet, betonwerk, metaalwerk voor de betonwapening enzovoorts. Als de werkers te ziek of zwak waren werden ze afgevoerd naar Auswitz. Velen hebben de ontberingen niet overleefd er wordt gesproken over 3.600 overlevenden van de meer dan 8.000 arbeidskrachten.

Echter is de fabriek nooit afgemaakt en hebben de Amerikanen in 1946 de fabriek opgeblazen. Nu liepen wij hier rond. Om er te komen moesten we eerst een stuk een bos inlopen. Er stonden nergens borden en even later bleek waarom. We kwamen namelijk via de achterkant het terrein op. Eerst moesten we een flink stuk afdalen en daarna over flinke stapels beton klimmen om bij één van de weinige nog recht opstaande bogen te komen. Het was hier stil en we zijn tijdens ons bezoek ook helemaal niemand tegengekomen. Het maakte weer een geweldige indruk om de kolossale gebouwen te zien. Diverse bunkers en overgebleven fabriekshallen. Hier hebben we toch flink wat tijd doorgebracht. Terug naar de auto zijn we over dezelfde route geklauterd.

Daarna zijn we via het drukke München richting Langenau gereden. Een prima en goed hotel. Echter geven ze hier tijdens het diner meer aandacht voor de oudjes van een busreis dan aan ons. Dus zijn we na 10 minuten zitten en nog geen aandacht van een ober, maar naar onze kamer gegaan. Morgen de laatste push naar huis.

Comments are closed.