Veerboot Oerd Ameland

Sneeuw op komst

Een weekendje naar Ameland staat dit weekend op het programma. Weer iets geboekt waarna de regering besluit om de lockdown verder te verzwaren. Toch hebben we besloten om te gaan. Even er uit. Vroeg op pad, want er is sneeuw op komst. Ik wilde dus om half negen in de auto zitten, want met de verwachtte sneeuw vanuit het westen, wist je niet hoe het op de weg zou worden. 2 tot 5 centimeter kon er volgens het KNMI vallen. Ik had dus tegen Karin gezegd dat ik op 8 uur wilde vertrekken. Conclusie was dus dat we precies om half negen richting benzinepomp reden. Nog even de wagen afvullen met brandstof en via ‘s-Hertogenbosch, Utrecht, Almere, richting Drachten.

Net onder Drachten had ik 2 geocaches uitgezocht. Een geheimzinnige 5×5 geocache. Aangezien dat we na 1900 geocaches nog steeds geen 5×5 cache hebben kunnen loggen, blijf ik daarop zoeken. Nu is het heel apart dat mede cachers die alleen maar makkelijke caches vinden ineens deze 5×5 cache hebben kunnen loggen. Ter plaatsen begrepen we snel dat het eigenlijk een half x half sters cache was. Een van hout gemaakte boom met daarop playmobile poppetjes, met daarachter een logrol. Dus enkele seconde later hadden wij een 5×5 sters geocache gelogd. Jippie…. Natuurlijk kan dit eigenlijk niet, want tweeënhalve week wandelen naar Mount Everest was een 4,5 sters moeilijkheid?

Niet ver van deze cache zijn we een multi gaan lopen. Hier hadden hout kunstenaars een beeldenroute op landgoed Olterterp gemaakt, waarbij verschillende personages in bomen zijn uitgewerkt. Het waren veertien personages uit Friese volksverhalen. Het begin van de route was nogal modderig. Na enkele honderden meters ploeteren door de modder werd het pad beter. Dit kwam waarschijnlijk omdat het in Friesland een stukje kouder is geweest dan in Brabant. Er stond namelijk ook nog ijs op het vijvertje en hier en daar zag het nog wit. De beelden stonden nogal dicht bij elkaar en soms moesten we goed pijlen of we wel bij het juiste beeld stonden. Na een leuke wandeling met diverse leuke stukjes natuur, stonden we op de parkeerplaats met de geocache verstopt in een vogelhuisje in ons hand. Het logboek tekenen en een woodie achtergelaten. Nu was het andere schoenen aan en verder richting boot.

Karin had trek gekregen van de wandeling. Op zoek naar een grote M drive inn, sloeg ik de doorgaande weg in richting Drachten. En jawel meteen een Mcdonalds gevonden. Even door de Mcdrive een mckroket besteld. homhomhom richting Holwerd.

We waren wat vroeg in Holwerd, waar we om half twee moesten verzamelen om met de boot van twee uur mee te mogen. Even rechtdoor het dorpje Holwerd in. Met de auto door de kleine pittoreske straatjes. Op zoek naar nog een cache. Echter wilde Googlemaps niet echt meewerken en na een paar keer dwalen de auto maar bij de plaatselijke buurtsuper neergezet. Niet achter de Coop, maar achter de Doopsgezinde kerk of vermaning moesten we in een labyrint de cache vinden. Ook deze is omgezet naar een smiley, waarna Karin nog even door het labyrint wandelde.

Terug bij de auto hebben we deze nog een stukje noordelijker gereden tot waar het land ophoud. Hier zijn we de parkeerplaats van de Wagenborg Passagiersdiensten opgereden. Een vriendelijke dame bij het loket hete ons van harte welkom. “Welkom familie Schattefor, rijd u maar door naar rij 2”. Daar moesten we nog een klein half uurtje op de veerboot wachten. Even plassen in de terminal en daarna weer corona proof in de auto zitten. Niet veel later mochten we de boot (Oerd) oprijden. Ook hier moesten we in de auto blijven. Ik heb toch nog even snel rondgekeken, want dit doen we niet elke dag.

Op Ameland aangekomen, was het nog maar een klein stukje van Nes naar het Fletcher hotel in Hollum. Hotel Amelander Kaap lag er rustig bij. Er tonden slechts een handvol auto’s op de parkeerplaats. We kregen een grote kamer en dat vonden we fijn. Een tafel, bakje en extra stoelen waren in deze kamer aanwezig. Dat is ideaal als we op de kamer moesten eten. Het is niet het modernste hotel, maar tijdens deze corona lockdown heerlijk rustig.

Nadat we gesettled waren zijn we richting het noorden van het eiland gewandeld vanaf het hotel. Toen we net buiten stapte begonnen de eerste sneeuwvlokjes te vallen. Niet veel later werd het steeds witter buiten. Door de duinen in de sneeuw. Iets wat ik zelf nog nooit heb meegemaakt. Ook wel apart. Alleen het vinden van Geocaches werd ineens een stuk lastiger. Uiteindelijk hebben we er wel een prachtig exemplaar gevonden. Terug naar het hotel hadden we de striemende sneeuw vol tegen. Ik heb dus voornamelijk de grond gezien tijdens de terugweg.

Om 7 uur mochten we ons eten op gaan halen. De man van de bar was ineens een stukje vriendelijker dan toen we hem de eerste keer ontmoeten. Het eten stond al klaar om mee te nemen. Nog even twee La trappe blonde in een glas en lekker eten aan tafel in onze hotel kamer. Na het eten werden de oogjes al snel wat zwaarder. Na Wie is de mol en moltalk was het welterusten.

Comments are closed.