Redwoods

Terug naar de kust

Na het debacle van gisteren hadden we vannacht een geweldig luxe hotel. Een heerlijk bed en daar hebben we vanochtend ook lekker in uitgeslapen. De dag van vandaag stond voornamelijk in het teken van autorijden. Terug naar de kust, om dan Californië in te duiken om naar de grote bomen te gaan kijken.

Maar eerst mochten we nog ontbijten in het koude Chiloquin. Het ligt op 1250 meter hoogte en vanmorgen van het 8 graden, maar het zonnetje scheen vrolijk. Tijdens het ontbijt hebben we meteen wat dingen geleend voor de dag van vandaag. Wat zoetigheid voor op ons brood en een paar yoghurtjes.

Nadat we auto weer volgeladen hadden hebben we naast het hotel nog even een geocache gedaan en zijn daarna begonnen aan de trip.

Nog even een kleine anekdote van gisteren die ik nog vergeten was. Net voor Crater lake zaten er wat grote gieren op de weg. Waarschijnlijk te genieten van de resten van een hertje. Deze liggen er nogal wat langs de kant. Echter wilde mijnheer de gier niet wijken van zijn eten en vloog net op tijd omhoog. Ik vol op de rem en zo zagen we beide deze grote vogel van heel dicht bij. Denk dat hij nog geen halve meter van onze voorraam verwijderd was.

Ook vandaag liet de trip weinig anders zien dan bossen en de vele bergwegen met zoals de Amerikanen het zeggen “Winding Roads”. Veel afremmen, draaien en optrekken.

Onderweg zijn we nog even gestopt in Medford. Even tanken en Karin wilde perse stoppen bij “The Dutch Bros”. Was ook meteen de laatste keer. We bestelde koffie, maar wat we kregen is een soort van ijsmelk met een koffiesmaak. Hela hopla toedeledokie weg ermee. Wat was dat smerig. Geen Dutch Bros meer voor ons.

Zo’n 10 mijl voor Crescent City zijn we de hoofdweg afgegaan en binnendoor over de Howland Hill road. Een grindweg dwars door het Jedediah Smith Redwoods State Park. Grindweg is dan nog een groot woord. Maak er maar een paard en wagen pad van. Maar ook prachtig om vlak langs de giga Redwoods te moeten rijden. Soms moet je stoppen om een andere auto te kunnen laten passeren.

We zijn gestopt bij de trail van de last boy scout. Deze hebben we nog een stuk gewandeld, maar niet helemaal. Je kon blijven klikken op je camera, maar hoe moeilijk is dit om vast te leggen. De bomen zijn simpelweg te groot.

Na deze geweldige bossen, was het niet ver meer alvorens we Klamath waren. Dit is een klein indianen gehucht met een groot hotel en daar zitten we nu. Ook bij dit hotel is weer een casino aanwezig. Dat is makkelijk, want dan zit er ook een restaurant in.

Daar hebben we zojuist het avondeten genuttigd en nu is het weer bloggen. Karin zit Beste zangers te kijken. Altijd makkelijk een VPN verbinding, dan kun je gewoon Nederlandse TV kijken.

Morgen geven ze weer wat regen aan, dus we gaan vroeg richting Redwood Nationaal Park. Tijd om de benen te strekken.

Tot morgen.

Comments are closed.