Stecklenberg

Teufelse Herfstkleuren

Om half negen lag ik gisteren al in bed. Knallende hoofdpijn, maar geen migraine. Ik denk dat mijn lijf zoiets had, “Hé koekert, nu even normaal doen”! Doorgeslapen totdat Karin rond ging rennen. Heerlijk wakker geworden zonder hoofdpijn. Tijd voor de laatste dag in de Harz. Dus eerst weer even het dagelijkse weerbericht. Gordijntje naar beneden en jawel zon. Alleen de stormachtige wind was er nog steeds. Volgens de buienradar kon er nog steeds zomaar een bui op ons dak vallen.

Na het ontbijt werd er weer richting gezet naar het dorpje Stecklenberg. In de auto bespraken we dat we een prachtig appartement hebben in Wernigerode, maar dat we misschien toch beter in de regio van Thale iets hadden kunnen zoeken. Elke dag weer minimaal 25 kilometer die richting op. Maar dan kunnen we onderweg in ieder geval wel lekker genieten van de herfstkleuren en op de terugweg de roofvogels. Eén veld vol met 17 exemplaren, soms enkele meters van de weg waar we overheen reden. Volgens Karin waren het Buizerds of Kiekendieven. In ieder geval indrukwekkend waren ze wel.

Lauenburg

Maar terug naar de heenweg. In Wernigerode hebben we eens een andere route genomen. Het dorp heeft standaard een verkeersinfarct en ben best benieuwd hoe het er hier in de zomer aan toe gaat. Het is gewoon niet gemaakt voor veel verkeer. Dat was tijdens de DDR tijd waarschijnlijk wel anders. De andere route was via de buitenwijken, waar je nog de echte DDR flats hebt en een industrieterrein. Een iets langere route, maar wel veel sneller. Daarna konden we een kilometer of 15 lekker doorrijden over de A36 om daarna weer binnendoor te rijden tot aan Stecklenberg. Op de parkeerplaats aangekomen was het druk. Met een beetje passen en meten konden we de auto kwijt. Gelukkig ging er een auto weg, zodat ik onze auto op die plek kon neerzetten. Een stukje veiliger vonden wij.

Vanaf de parkeerplaats kon de wandeling bergop beginnen. Al snel zijn we van de brede weg omhoog afgegaan. Er liep namelijk een heel mooi bospad lang de brede weg. Hier had je overal prachtige herfstkleuren van de Lindebomen, beukenbomen en kastanjes. Daar tussendoor liep een rustig kabbelend beekje met overal kleine watervalletjes tussen grote en kleine stenen. We werden regelmatig ingehaald door andere wandelaars die over het brede pad omhoog wandelde. Ook wij moesten even over dit pad, maar hebben al snel weer een steil bospad omhoog genomen. Volgens de GPS kwamen we dan ook op hetzelfde punt uit. Dit punt was de Burgruine Vorburg Lauenburg. Het zonnetje bleef lekker schijnen toen we eenmaal op de top van de burcht stonden.

Lauenburg

De wind was hard, maar het uitzicht prachtig. Een prachtige regenboog als toetje. Ook lag er hier een geocache verstopt. We moesten goed zoeken, maar uiteindelijk met de hint kunnen vinden.

Na de Burgruine Vorburg Lauenburg zijn we verder gelopen naar de Große Lauenburg. Hier staat de Lindeboom, waarvan de wortels compleet zijn blootgelegd na opgravingen 1903. De Große Lauenburg blijkt een groot kasteel te zijn geweest. Natuurlijk moesten we nog even proberen om het zwaard uit de steen te trekken, maar helaas het zat te vast.

Der Lindebaum

We zijn daarna nog heerlijk verder door de bossen omhoog gewandeld naar de Wolfsbergblick. Op zoek naar nog een geocache. Op 350 meter hadden we dan ook een prachtig uitzicht. Tijd om te pauzeren. Een broodje te eten en wat te drinken. Oh ja de geocache hadden we ook nog gevonden. Daarna was het tijd om naar beneden te wandelen. Terug naar de auto.

Lauenburg

We liepen dezelfde weg als op de heenweg. Nu alleen iets vlotter, omdat het voornamelijk naar beneden was. Vlak bij de auto moesten we weer wat capriolen uithalen om de laatste cache van de dag te kunnen vinden. Een beetje steentje hoppen over het beekje en dan via de wortels van een boom klimmen totdat we de cache eruit konden halen.

Uitzicht

Terug bij de auto hadden we nog een korte rit naar de Teufelsmauer. Een rotsformatie waar je jezelf van afvraagt, “Hoe kan het ontstaan”? Op de parkeerplaats was het al een stukje rustiger dan vanmorgen. Dus geen probleem om hier een plekje te vinden. Hop in de benen en de oneindig vele trappen omhoog. Bovenop hadden we weer een prachtig uitzicht over de omgeving en de duivelsmuur die hier zomaar ineens oprijst uit de weilanden.

Teufelsmauer

Tijd om de wandelschoenen weer eens op te bergen. De vakantie zat er na de Teufelsmauer wat betreft het wandelen wel weer op. Nog een laatste stukje rijden door de mooie natuur van de Harz bracht ons weer in Wernigerode. Thuis aangekomen zijn we het statiegeld gaan ingeleverd bij de Edeka. Zelfs de La Trappe en Gerardus bierflesjes wilde het apparaat hebben. Soms moesten we een paar keer proberen, maar uiteindelijk is er geen één in de glasbak beland.

Nu zitten we weer heerlijk met de beentjes omhoog. En wat denk je. Het regent af en toe pijpenstelen. Wat het weer betreft heeft die kabouter onder aan ons appartement geluk gebracht. Jammer maar helaas moeten we morgen weer naar huis.

Comments are closed.