ZIp line Harz

Zipline en Oost West

Vandaag was de dag die al weken geleden gepland was. We hadden namelijk een reservering gemaakt bij Harzdrenalin om hangend aan een kabel met een katrol met een flinke vaart naar beneden te glijden over een lengte van één kilometer. Zoals jullie waarschijnlijk gisteren al gelezen hebben waaide het nogal in de Harz. Vandaag was dat zeker niet minder en de komende dagen gaat het ook stormen. Gisteravond kregen we een mail van Harzdrenalin dat door de wind het zo maar zou kunnen zijn dat morgen de zipline dicht zou zijn. Maar vanmorgen was het volgens ons redelijk rustig en we zijn dan ook lekker vroeg richting de Rappbodetalsperre gegaan.

De Rappbodetalsperre is hartstikke toeristisch. Je hebt er de dam, maar ook de Titan hangbrug. En natuurlijk de drie verschillende adrenaline mogelijkheden, zoals de Zipline die wij gingen doen. Aangezien we lekker vroeg waren konden we lekker vooraan parkeren. Schoentjes aan en richting kassa. Eerst moesten we het moderne parkeersysteem nog even begrijpen. Het is blijkbaar met kenteken herkenning. Dus betalen doe pas achteraf. Het is blijkbaar zo nieuw dat bijna elke Duitser dit niet begreep.

Rappbodetalsperre

Bij de kassa aangekomen stond er al een flinke rij bij kassa 1, terwijl er bij kassa 3 maar een paar mensen stonden. Wij zijn dus maar bij kassa 3 aangesloten en na 2 minuten hadden we afgerekend en de tickets voor de Zipline. “Ga maar meteen hierachter naar boven”, werd ons verteld door de cassière. Wij de berg omhoog en na een paar honderd meter zagen we de toren waar de Zipliners van vertrokken. Mooi gezicht, maar nu wij nog.

We konden meteen door. De gast bij de ingang zij dat het weer er toch niet beter van werd, dus ga maar naar binnen. Het weer werd juist slechter, want de eerste druppels begonnen te vallen. Het eerste wat we binnen moesten doen is een echte Waiver invullen. Dat ze niet aansprakelijk zijn etc. etc. Daarna was het wegen en wachten, want bovenop de toren was het te druk.

Michael

Na 10 minuten werden we in een harnas gehesen. Tijd om naar boven te gaan. De eerste trap mochten we op. Daar moesten we wachten. Daar werd eigenlijk het harnas pas aangetrokken. Maar omdat we beneden moesten wachter had de dame van het weegstation ons al in gegespt. Maar voor de zekerheid werden we allebei nog wel even door deze specialist gecontroleerd.

Karin

Eindelijk mochten we de laatste trap op. Daar stonden nog drie mensen voor ons. Dit bleken allemaal éénlingen te zijn. Dus papa die na ons naar boven kwam mocht meteen mee. Dat vond hij een beetje spannend. En jawel Karin ook hoor. Gelukkig voor haar sprak de man die haar hielp Nederlands.

We werden vastgeklikt en gingen hangen. Benen naar achter en strekken. Handen aan de lussen. 3,2,….1 en los. Ik had het veel spannender verwacht. Dit was heel relaxed. We zweefde over de hangbrug en over het water als een soort van vogel. Gaat Karin er in één keer een wedstrijdje van maken. Komt met een rotgang voorbij. Hoe kan dit dan weer? Voordat we het besefte hadden we de kilometer al afgelegd en werden we beneden opgevangen. Harnas, helm uit, katrol in de hand en inleveren maar. Een ervaring rijker.

Titan RT

Nu moesten we alleen nog helemaal terug lopen. Steil de berg op naar de dam. Daaroverheen terug naar de auto. Bij de andere kant van de hangbrug aangekomen was het weer super druk. Er stond echt een giga rij te wachten om over de brug te mogen wandelen. Gelukkig waren wij vanmorgen lekker op tijd. We betaalde bij de parkeerautomaat en we reden weg. Op naar het plaatsje Sorge.

In Sorge hadden wij nu het parkeerprobleem. Het was even passen en meten, maar onze auto paste precies in een gaatje tussen twee auto’s in. Ook hier was het druk, maar wat was er dan te zien?

Het plaatsje Sorge lag tussen 1945 en 1990 aan de west- en oost Duitse grens en was zonder ontheffing niet toegankelijk. Pas na de Duitse hereniging in 1993 werd het plaatsje weer opengesteld. Langs deze vroeger genoemde Todesstreifen en nu genoemde Grünen band staan nog onderdelen van de grens te vinden en de Ring der Erinnerung.

Grens Sorge

Als eerste kom je aan bij de originele grens overgang. Overal prikkeldraad waar stroom op stond en kleine bunkers. Vanaf daar loop je over de betonnen grensweg. Over dit typische betonplaten pad reden vroeger de DDR – grenstroepen. We komen nog een originele wachttoren en een stuk ijzeren hekwerk tegen. Bij een draai in het pad is de ring van herinneringen. Wij vonden het een beetje ongeorganiseerd, maar het moet natuurkunst zijn. Blijkbaar hebben wij er geen verstand van. Maar we vonden wel de multicache die we ondertussen ook nog deden.

Grenze DDR-BDR

De terugweg wilden we anders doen dan het betonnen pad weer helemaal terug lopen. We zijn dus de berg af gelopen en toen we het bospad linksaf wilde nemen was deze afgesloten. Ook hier zijn ze alle naaldbomen weg aan het halen. Het kleine kevertje vreet hier ook alle bomen kapot. Er was voor ons niets anders te doen dan terug omhoog te lopen en dezelfde weg terug te nemen. Terug liepen we door de steeds harder wordende wind. Links van ons zouden we de Brocken moeten zien, maar ook deze heeft de hele dag in de wolken gehangen.

Grunen

Aangekomen bij de auto zetten we de navigatie maar weer eens op ons appartement. We zijn vroeg thuis vandaag. Maar dat mag ook wel eens een keer. Lekker relaxen.

Comments are closed.